VAN DEN HAMSTER. 
55 
De hamfter voedt zig met allerhande foorten van groente, van wortelen 
en van graanen , welken de verfchillende jaargetyden hem verfchalFen. Hy 
verluftigt zig zelfs, naar 't fchynt, met het vleefch_ der andere dieren , wel- 
ken hy meefter wordt, op te eeten. Dewyl hy niet gefchikt is voor lange 
togten, maakt hy zyn eerlten voorraad in zyne magazynen, van het geen 
de nabuurige velden hem aanbieden j het welk de reden is waarom men 
dikwyls geheele kamers vol ziet van eene enkele foort van graanen. Wan- 
neer de oogften zyn bimien gehaald , gaat hy zyn voorraad verder 'zoeken 
en neemt wat hy in zyn weg vindt, om het naar zyne wooning te breneen* 
en daar zonder onderfcheidmg neer te leggen. Om het vervoeren van zvn 
voedzel gemaklyker voor hem te maaken, heeft de Natuur hem aan de beide 
zyden van het binnenfte des monds van wangzakken voorzien. Dit zyn 
twee vliezige zakken , glad en glinllerende , van buiten en van binnen 
bezaaid met een groot getal klieren, die onophoiidelyk eene zekere vogtig- 
heid affcheiden , om hen buizaam en leenig te houden , en bekwaam te maaken 
om de toevallen teweêrllaan, welken de graanen, dikwyls ftyf en puntig , 
zouden kunnen veroorzaaken. Elk dezer zakken kan anderhalf once koorn 
bevatten, welke dit dier, in zyn verblyf te rug gekomen , ledigt door middel 
van zyne twee voorfte voeten, die zy van buiten tegen deze wangen drukt, 
om ’er het koorn te doen uitkoomen. Wanneer men een hamfter ontmoet, 
die deze zakken met voorraad gevuld heeft, kan men hem met de hand 
vangen , zonder gevaar te loopen dat hy byten zal , dewyl hy in dezen Haat 
geene vrye beweeging van de kaakebeenen heeft , maar indien men hem 
flegts eenigen tyd gunt, ledigt hy vaardig zyne zakken, en fielt zig te weer, 
De hoeveelheid van voorraad, welken men in de holen vindt, verfchiltnaar 
den uuderdom en de kunne van het dier, dat het zelve bewoont. De oude 
hamflers verzamelen tot honderd ponden graan ; maar de jonge en de wyf- 
jes vergenoegen zig met veel minder. De eene en andere gebruiken dezen 
voorraad, niet om zig des winters^ daarmede te voeden, als welken tyd zy 
in een Haat van flaap of verdooving doorbrengeii , zonder eenig voedzel 
te gebruiken, maar om daarvan na hunne oinwaaking, in ’t voorjaar, en 
vervolgens al den tyd , die hunne volgende verdooving voorgaat, te ieeven. 
By het naderen v an den winter , wyken de hamflers naar hunne onderaard- 
fche verblyven, waarvan zy den mgang" zorgvuldig fluiten. Zy blyven daar 
geruft, en Ieeven van hunnen voorraad, tot dat de koude, gevoeliger ge- 
worden, hen in een ftaat van verdooving brengt, gdvk aan den diepflen 
llaap Wanneer men na dien tyd, een hol opent, ’t ivdk men kan herken- 
nen door een brok grond , die digc by het gat van de fchuinfchneêrlopenden 
gang, daar wy van gefproken hebben , ligt , vindt men de hamflers gemaklyk 
uitgeftrekt op een bed van fyn en zeer zagt ftroo. Zy ligt met den kop 
onder den buik, tuffehen de twee voorfle pooten in verborgen, terwyl de 
agterfte voeten tegen den bek liggen ; zyne oogen zyn geflooten, en zomen 
de oogleden van malkanderen vcrwydert om dezelve te openen , vallen zy 
terftond weder toe. De Jedemaaten z^n ftyf , gelyk die van een dood dier, 
en het geheele lighaam is, als men ’t aanraakt, zo koud, als ys. Men 
