de natuurlyke historie 
(JÖ 
■bemerkt niet de allergeringfte ademhaaling, noch eenig ander teken van 
leeven. Het is niet dan door het dier in dezen flaat van verdooving te 
openen , dat men het hart zig ziet famen trekken en_ uitzetten ; maar die 
beweeging is zo langzaam, dat men naauwelyks vyftien polpflagen in een 
minuut kan tellen , ter\\7l het hart tenininften honderd en vyftig maal in dat 
zelfde korte tydbeftek flaat, wanneer het dier in een ftaat van leeven of ont- 
waaking is. Het vet is als gcflremd } de ingewanden hebben even weinig 
warmte als het buitenfle des lighaams,_ en zyn ongevoelig voor de werking 
van brandewyn , en zelfs van vitriool-olie, die men daarop ftort, zonder dat 
’ zy de minfte irritaUliteit toonen. Hoe fmartelyk deze geheele konft-bewer- 
king zy , het dier fchynt daar egter weinig van te voelen. Hy opent zomtyds 
den mond als om te ademen; maar zyiie verdooving is al te fterk, om hem 
eene geheele ontwaaking toe te laacen. 
Men heeft gemeend , dat deze verdooving enkel van een zekeren trap 
van winterkoude afhing. Dat kan waar zyn ten opzigte van de relmuizen , 
de groote hazelmuizen en de vleermuizen; maar om den hamller in dezen flaat 
te brengen, toont de ondervinding, dat ’er nog by vereifcht wordt, dat 
de buitenlugt geen toegang hebbe tot de plaats , daar hy zyne wyk genoomen 
heeft. Men kan zig daarvan overtuigen , door een hamfler te befluiten in 
eene kift of kas, met aarde en ftroo gevuld; men ftelle vryelyk die kift 
bloot voor eene koude, fterk genoeg om het water te doen bevriezen, men 
zal het ’er egter nooit toebrengen, dat hy in zyn ftaat van verdooving valle ; 
maar zodra men deze kift, vier of vyf voet onder de aarde, welke men 
vooraf wel klein moet maaken , om de buitenlugt te beletten van daardoor 
te dringen, geplaatft heeft, zal men het dier, na verloop van agt of tien 
dagen verdoofd vinden, even als in zyn hol. Zo men deze kift uit de 
aarde weder ophaalt, zal de hamfter na verloop van eenige uuren ontwaa- 
ken , en zal op nieuws in flaap vallen , indien men dezelve weêr onder den 
grond brengt. Men kan deze proefneeming met het zelfde gevolg herhaalen, 
zo lang de koude duurt, mits men in acht neerae, om den noodigen tyd 
tuffehen beiden te laaten verloopen. Het geen nog nader bewyft, dat de 
afweezigheid van de buitenlugt , een der oorzaaken van de verdooving 
van den hamfter zyn moet, is, dat hy in’t harte van den winter uit zyn hol 
genoomen, en aan de buitenlugt bloot gefteld, na verloop van eenige 
uuren onfeilbaar ontwaakt. Het maakt geen verfchil of men deze proef des 
daags , of des nagts , neeme , zodat het licht hier ook geen deel in heeft. 
Het is eene aartige vertooning , een hamfter uit zyn ftaat van verdooving 
tot dien van leeven , of beweeging , te zien overgaan. Eerft wordt hy van 
de ftyfheid zyner ledemaaten bevryd ; vervolgens zugt hy diep , maar met 
lange tuflehenpoozen ; men bemerkt beweeging in de beenen ; Iw opent 
den mond als om te geeuwen , en doet onaangenaame geluiden als de reutel 
in de keel hooren. Nadat dit fpel eenigen tyd geduurd heeft, opent hy 
eindelyk de oogen, en poogt zig op zyne voeten te zetten , maaralle deze 
beweegingen zyn nog onvaft en waggelende, gelyk die van een dronken 
menfeh. Hy herhaalt egter zyne proi-ven, tot dat hy het zo verre brengt, 
dat 
