VAN DEN HAMSTER. 
97 
dat hy zig overeinde op zyne beenen kan ophouden. In deze geftalte zynde , 
houdt hy zig eenigen tyaftil, als om zig te herkennen, en van zyne ver- 
moeijeniffen uit te ruften; maar kort daarna begint hy zig te beweegen, 
te eeten, en werkzaam te worden, gelyk als voor den tyd van zynflaap! 
Deze overgang, uit den ftaat van verdooving tot dien van ontwaaking, 
vordert meer of minder tyds, naar de warmte of koude van de plaats, daar 
het dier zig bevindt. Indien men het aan eene koude lugt blootllelt , ver- 
loopen ’er dikwyls twee uuren eer het ontwaakt, en in eene gemaatigder plaats 
gaat dat in de helft des tyds toe. Het is waarfchynlyk , dat in hunne onder- 
aarfche holen deze omwenteling onmerkbaar toegaat, en dat het dier als 
dan geene dier ongemakken voelt, die eene verhaaïle, en, om zo tefpreeken, 
geweldige ontwaalting vergezellen. * 
Het leeven van den hamfler is verdeeld tuflehen de zorgen, om aan zyne 
iiatuurlyke behoeften te voldoen , en de woeden van te vegten. Hy fchync 
geene andere driften te hebben , dan die van den toorn , die hem aanfpoort 
om alles aan te vallen , wat hy in zynen weg ontmoet , zonder acht te geeven 
op de flerkte van den vyand. Volftrekt onkundig in de kunft om zyn leeven 
te bewaaren, door zig het gevegt te onttrekken , laat hy zig eer metflokken 
dood flaan, dan dat hy eenigzins wyken of toegeeven zoude. Zo hy middel 
vindt om de hand van een menfeh te vatten, moet men hem dooden,om zig 
van hem te kunnen ontdaan. De grootte van het paard vervaart hem even 
weinig, als de behendigheid van den hond. Dit laatstgemelde dier wiJgaarne 
jagt op hem maaken: wanneer de hamfter hem van verre gewaar wordt, 
begint hy met zyne zakken te leedigen , zo hy dezelve by geval met graanen 
gevuld heeft, vepolgens blaart hy dezelve zo geweldig op, dat zyn hoofd 
en hals het overige zyris lighaams zeer verre in dikte overtreffen , eindelyk 
zet hy zig op zyne agterfte pooten , en werpt zig in deze houding op den 
vyand : zo hy zyn fprong wel neemt , en zig aan denzelvèn vafthegt , ver- 
laat hy hem niet voor dat hy hem gedood, of zelfs het leeven verlooren 
heeft ; maar de hond voorkomt hem gemeenlyk door hem van agteren te 
vatten en dood te nypen. Deze woede van te willen vegten maakt dat de 
hamfter met geen der andere dieren in vrede leeft. Hy voert zelfs den 
oorlog tegen die van_zyn eigen geflagt, zonder zyn wyfje uit te zonderen. 
Wanneer twee hamrters malkanderen ontmoêtén , miffen zy over en weder 
nooit malkanderen aan te vallen, en te bevegten, tot dat de zwakfte be- 
zwykt onder het geweld van den rterkrten , die hem als dan opvreet. Het 
gevegt tuffehen een_ mannetje en een wyfje duurt gemeenlyk langer, dan 
dat van twee mannetjes. Zy beginnen met malkanderen te jaagen en te byten ; 
vervolgens begeeft elk zig aan een kant , als om adem te haaien ; kort daar 
op vernieuwen zy den ftryd, en gaan voort te vlugten en te vegten, tot 
dat een van beiden bezwykt. De overwonnene dient den overwinnaar altyd 
tot wildbraad. 
XIIL Deel N 
y 
