i8o DE NATUURLYKE HISTORIE 
, hy korter beenen heeft, laat hy egter niet na, even fpoedig voort te 
komen, omdat hy, vaardig en buigzaam zynde, verder fpringen kan. . . 
De leeuw en de chos zyn vyanden (^) , omdat zy , beiden van vleefch lee- 
” vende , genoodzaakt zyn het zelfde voedzel te zoeken , en by gevolg dat 
’’ aan elkandcren te betwillen. . . De thos (/) beminnen den menfch , taften 
„ hem niet aan, en vreezen hem veel; zy vegten tegen de honden en rnet 
,, den leeuw, het geen de oorzaak is, dat men in dezelfde ftreeken niet 
„ veel thos en leeuwen vindt. De befte thos zyn die , welke de kleinfte 
„ vallen; daar zyn ’er van twee foorten, fommigen maaken zelfs drie foor- 
„ ten.” Zie daar alles wat Aristoteles over den thos gezegd heeft, en 
nog veel minder zegt hy van den panther ; men vindt flegts eene plaats in 
het zelfde vyf-en-dertigfte kapittel van het zesde boek van zyne Hiftorieder 
dieren. „ De panter, zegt hy , brengt vier jongen voort, zy hebben geflo- 
ten oogen, gelyk de jonge wol v^en , by hunne geboorte.” Deze plaatfen 
met die van Homerus en met die der andere Griekfche fchryveren vergely- 
kcnde, komt het my byna zeker voor, dat de thos van Aristoteles de 
groote’chacal, en dat de panther de kleine chacal of de adive is. Men ziet 
dat hy twee foorten van thos toelaat , dat hy flegts eens van den panther , 
en wel by gelegenheid van den thos fpreekt. Het is derhalveii zeer waar- 
fchynlyk, dat die panther, de thos van de kleine foort is, en deze waar- 
fchynlykheid fchynt eene zekerheid te worden , door het getuigenis van 
Oppianus {m) , die den panther onder de kleine dieren , gelyk als de relmui- 
zen en de katten brengt. 
De thos is dan de chacal, en de panther is de adive, en ’t zy dat zy twee 
verfchillende foorten of ftegts eene foort maaken, het is zeker, dat al wat 
de ouden van den thos en den panther gezegd hebben, op den chacal en" 
op den adive ftrookt, en op geene andere dieren kan worden toegepaft, en 
zo men tot heden toe in de waare betekenis van deze naamen onkundig is 
geweell ; zo zy altyd kwalyk uitgelegd zyn , moet dk daar aan worden toe- 
gefchreeven, dat de overzetters de dieren niet kenden, en dat de heden- 
daagfclie Natuurbefchouwers , die dezelve weinig kenden , hen niet hebben 
kunnen verbeteren. 
Schoon de foort van den wolf zeer na aan die van den hond grenft, heeft 
egter de foort van den chacal , zyne plaats tuifchen de twee gemelde foorten ; 
de chacal of de adiye, gelyk Belon zegr, is een beefi tujjchen den wolf en 
den hond. Met de woeftheid van den wolf heeft hy inderdaad iets van de 
gemeenzaamheid van den hond ; zyne ftem is een gehuil vermengd met 
geblaf en gefteen (n); hy maakt meer gefchreeuw dan de hond, en is gul- 
(/l) Aristotei.es Hijl. anitn. lib. IX. cap. i. 
(J) . — — ■ ■ HiH, anim, lib, IX. cap. 44, 
im) Oppianus de Venatione lib. ll. . 1 j 1 4 
C») Ily is van eene fraaije geele kleur, kleiner dan de wolf , trekkende altyd met benden, 
fchreeuwende den gebeden nagt.... Gulzig en roofzugtig, zo dat hy met flegts wegneemt het 
geen goed om te eeien is, maar zdfs hoeden, fchoenen, paarden- teugels, en alles wat hy kan 
jnagtig worden. Objery. de Belon, pap. 163. Jackal pene omnem orientem inhabitat } beftia 
