de natuurlyke historie 
Ïpo 
heeft de veelvraat een ronden kop , fterke en fcherpe tanden , gelyk aan cKe 
van den wolf, zwart hair, een breed lighaam, en korte voeten gelyk die 
van den otter. La Hontan (e) , die de eerfte van den carcajou van Noord- 
Amerika heeft gefproken, zegt; „ verbeeld u een dubbelden das, dat is 
„ het beft gelykend afbeeldzel , ’t welk ik u van dit dier kan geeven.” 
Volgens Sarrazin (ƒ) die waarfchyniyk niet dan kleine gezien liadt, hebben 
de carcajous niet veel meer dan twee voet lengte van lighaam , en agt duim 
lengte van ftaart: „ zy hebben, zegt hy, een zeer korten en zeer dikken 
„ kop, kleine oogen, zeer llerke kaakbeenen, met twee-en-dertig wél 
„ fnydende tanden voorzien.” De kleine beer of kleine wolf van Edwards 
( 5) , die my toefchynt het zelfde dier te zyn , was , zegt die fchryver , eens 
zo dik als een vos ; zyn rug w^as gewelfs- of boogs-gewyze geformeerd ; zyn 
kop was laag, zyne beenen kort, de buik üeepte byna op de aarde ^ de 
ftaart was middelmaatig lang en aan ’t einde digt met hair bezet. Alle de 
fchryvcrs komen hierin overeen , dat men dit dier niet dan in de Noorde- 
lykfte deden van Europa , Afia en Amerika vindt. De Hr. Gmelin {h) is 
de eenigfte , die fchynt te verzekeren dat het zelfs tot in de heete landen 
voorttrekt , maar dit komt my zeer verdagt , om niet te zeggen valfch voor ; 
Gmelin heeft miflchien gelyk eenige andere Natuurbefchryvers(il,dehy£ena 
van het Zuiden , verward met den veelvraat van ’t Noorde , welke dieren 
elkanderen inderdaad in de natuurlyke gebruiken, en in zonderheid in de gul- 
zigheid, gelyken, maar die in alle andere opzigten zeer verfchUIende die- 
ren zyn. 
De veelvraat heeft geene beenen die gefchikt zyn om hard te lopen ; hy 
kan zelfs niet gaan dan met een langzaamen tredj maar de lift vergoedt de 
vaardigheid die hem ontbreekt: iiy wagt de dieren in hunnen doortogtop-; 
hy klautert op de boonien , om zig op hen te ftorten , cn hen met voordeel 
aan te grypen; hy werpt zig op de elanden en de rendieren, fcheurt hen 
met zyne klaauwen ’c lighaam open , en houdt zig op het zelve zo vaft dat 
niets hem daarvan kan affeheiden : deze arme dieren verfnellen VTugtIoos 
hunnen loop; vrugdoos vryven zy zig tegen de boömen, en doen de 
grootfte poogingen om zig te bevryden ; de vyand , agter op hun bruis of 
voor op hunnen hals gezeten , t^ervolgt met hun bloed uit te zuigen ’ de 
wonde te verdiepen , en hen , fteeds met dezelfde greetigheid , dezelfde 
woede, ftuksgewyzc te verflinden , tot dat hy hen ter dood gebragt heeft (<&). 
(e) Foy/i^e de la IIontan, torn. I, pag. p 6 . 
Cf) fJUhire de F /Icadémie des Sdetices, année 14. 
C/) Iliftoire des Oifeaux , par Edwauds , pag. 103. 
(D De veelvraat is het eeiiigde dier, waarvan men, even als van den menfch,kan zeggen 
dat hy zo wel onder de linie als onder de Pool leeft. Men ziet hem overal; hy loopt van ’t 
Zuiden naar ’t Noorden , en van ’t Noorden naar ’c Zuiden , zo hy maar te eeceu kan vinden. 
Voyagc dc Gmelin, tom. lll. pag. 492. enz. 
ó') Biusson, Regn, anitn.pag. 235 en 230. 
CD De gloiuon is een vleefchvreeteud dier, wat grooter dan de rvoIf;zyn hair is ruw lanjr 
«u van een bruine kleur, die tot het zwart nadert, inzonderheid op den rug; hy heeft de lis- 
