ip2 DE NATUURLYKE HISTORIE 
tG tooncn. Die onverfchillighcid , die de iiitcrfte zwakheid van zyn vernuft 
fchynt aan te duiden , komt mifTchien van eene geheel verfchiliende oor- 
zaak y het is zeker dat de veelvraat niet dom is , dewyl hy de middelen 
vindt om zyne altyd dringende en meer dan onmaatige vraatzugt te voldoen • 
ook ontbreekt het hem niet aan moed , dewyl hy onverfchiJlig alle dieren 
welken hy aan treft, aanvalt, en op het gezigt van den menfeh niet vlugt, 
noch door eenige beweging het gevoel van vrees te kennen geeft ; zo hy 
derhalyen geene genoegzaame oplettendheid op zig zei ven heeft, fpruit dit 
niet uit onverfchiiiigheid voor zyne zelfsbehoudenis, het is enkel het uit- 
werkzel eener heblyke geruftheid; dewyl hy een byna woeffc land bewoont, 
en zelden menfehen ontmoet j dewyl hy buiten de menfehen geene vyanden 
kent, en dus niets kan vreezen; dewyl hy, zo dikwils hy zig met de dieren 
ten ftryde begeeft, overwinnaar wederkeert, trekt hy met een rullig ver- 
trouwen voort, en heeft geenbcginzel van vreeze, als welke eenige onge- 
lukkige uitkomft, eenige ondervinding van vergely kende zwakheid, on- 
derlleit. Men ziet de waarheid dezer aanmerking in het voorbeeld van 
den leeuw, die zig niet van den menfeh afwendt, ten zy hy de kragt van 
deszelfs wapenen beproefd hebbe; zo ook trekt de veelvraat, zig, in zyn 
woeft klimaat, over de fneeuw voortQepende, met alle gerullheid voort, 
en hecrfcht daar als leeuw , minder door zyne llerkte dan door de zwak- 
heid van hun die hem omringen. 
Dc ilatis , minder Iterk, maar veel vaardiger dan de glouton, dient hem 
voor fpys bezorger i hy volgt liem op de jagt, en ontvoert hem dikwils zyn 
roof. 
der vaardigheid, geweigerd heeft, w’ss ik zeer venvonderd dit dier bedaardeiyk tot ons te zien 
naderen om den dood te zoeken. Isbrand Ides noemt het een kwaadaartig dier, dat niet dan 
vmi den roof leeft : „ by heeft de gewoonte , zegt hy , van zig geruft op de boomen te hou- 
« oen, en zig daar, even als de lynx, te verbergen, tot dat ’er een hert, oen eland, een ree- 
„ bok , een haas, enz. voorby gaat, dan ftort hy met dc fnelheid \'nn een pyl uit den boog 
” '' tanden in het lighaam , cn knaagt daar in tot dat het 
” beeft fterft, waarna hy het op zyn gemak opvreet, en zelfs het vel cn het hair inzwelfft 
„ Een Waywode, die voor zyn vermaak een veelvraat onderhieldt. deedt hem nn 
levende of doode dieren voedt, bemint hy by voorkeur bet rendier... Hy befpiedt 
de groote dieren als een ftruikroover, of hy verraft dezelve terwyl zy in hun leger te (laapen 
liggen.... Ky bezoekt alle de ftrikken, welken dc jaagers fpannenJóm de verfchiliende foorten 
van dieren te vangen, cn laat zig daar zelf niet in betrappen... De jaagers van dc blaauwe en 
witte voile, (de Ilatis^ die zig in de nabyheid van de Yszee ontbonden, klaagen zeer over 
het nadeel; het welk de veelvraat hun doet... Men geeft hem met regc dezen naam, wam het 
is oagelooflyk hoe v'eel hy vreeten kan ; ik heb, nooit hooren zeggen , fchoon ik het dikwils 
aan jaa/;ers van beroep gevraagd heb, dat dit dier zig tuftchen de boomen gaat drukken om zyn 
lighaam te ontledigen , en daarin met geweld plaats te maaken , om zyne onv'crzaadbaare gulzig, 
heid op nieuws, en zonder eenig uitftel te voldoen. Dit komt my voor een fabel van den 
eenen of anderen ÏJatuurbefehryver, of de verüering van eenigeu fchilder te zyn. Fo'^age de 
Gmelin, 111. pag. 493. Nota. Het is Olaus , die de eerfte deze fabel gefchreven, en 
een tekenaar, in Gesner gecopieerd, die daar eene alUeelding van gegeeven heeft. 
