VAN DEN VEELVRAAT. 
193 
roof 5 voor dat hy denzelven heeft begonnen te verflinden; ten minfben 
verdeelt hy dien met hem , want op het oogenblik als de gloiiton aankomt , 
verlaat de ifatis, om zelf niet verflonden te worden, het geen hem nog 
overig is te eeten. Deze twee dieren maaken zig even eens onderaardfche 
holen , maar hunne andere gebruiken zyn verfchillende. De ifatis gaat dik- 
wils troepsgewyze ; de veelvraat trekt alleen of zomtyds met zyn wyfje; 
men vindt hen gemeenlyk te zamen in hun onderaardfch leger; de honden 
(0) , zelfs de moedigfte, fchroomen den veelvraat te naderen en te beftryden ; 
hy verdedigt zig met de voeten en de tanden, en brengt hun doodelykc won- 
den toe , maar dewyl hy door de vlugt niet kan ontkomen , worden de men- 
ichen hem ligt meefter. 
Het vleefch van den veelvraat (p) is, gelyk als dat van alle vleefdi-vree- 
tende dieren , zeer flegt om te eeten ; men zoekt deze dieren niet dan om 
hunne huid, die een zeer goede (5) en heerlyke peltery maakt ; men geeft 
geene voorkeur, dan aan die van den fabel en den zwarten vos, en men wil, 
dat zy, zo zy wel gekozen, en wel bereid is, meer luiiler en glans hoeft dan 
eenige andere, en dat op een grond van een fchoon zwart, het licht beter 
afftuit en by partyen fchittert, dan op een dainafl-ftof (r). 
CO emeeditur ut a catiibus appreletidatur nm ungulas dcntofquc atko acutos haleat , 
ut ejus congrejjum formident canes, qui in femijjinm lupos utes/uas exerccre folent. Olm 
Magni, Hiji- de Gent. Septentr. pag. 139. 
(p) Caro tujus animalis omnino inutilis efi ad humanam ejcnm , Jed pellis multum eommoda ac 
pretiofa, Candet enim fufeata nigredine injiar penni damafceni, diverjis ornata Jlguris , a que 
pulcbrier in afpeSu redditur, quo artijicum dUigentia ö” in dufiria colorum canformitatcinqnorum- 
que vejlium genere fuerit coadunata. Olai Macni, Hijl. de Gent. Sept. pag. ibidem, 
(jQ Men zegt, dat de veelvraat een dier is, ’t welk byzondeilyk in de Noordfche landen 
t’ huis hoort.... hy is van een zwanagtige kleur; hy heeft hair gelyk de vos, ten opzigte 
van de lengte en de dikte, maar fyner en zagter; het welk maakt, dat de vagten dezer dieren 
meer gezogt, en dmirer zyn, zelfs in Zweeden. .Artikel uitgetrokken en overgezet uit Arou- 
LoN. Megabkni, Hijloria Gulonis, fiennte Aufiria 1681. 
C»5 De veelvraaten zyn vry gemeen in Lapland... Derzclver vel is ten iiiterften zwart, en 
kaairt eene zekere fchitterende witheid als de Satynen en gebloemde Damalteu te rug. Sommi- 
gen vergelyken het by het vel der Sabel-martcrs , behalven dat deze zagter en milder hair heb-, 
ben. Dit dier onthoudt zig niet alleen op ’t land, maar ook onder water gelyk de otters.... 
maar de veelvraat is veel grooter en gulziger dan de otter .. . l»y vervolgt niet flegts de wilde' 
heeften, maar ook de tamme, en zelfs de viftchen. Hijloire de la Lapponic ^ par SciUEi ïEK , 
pag. 314. 
■ , ' t / 
XUI Deel, 
Bb 
