220 
de natuurlyke historie 
dan in de zeen van ’t zuiden onthoudt , waaraan wy den naam van dugon 
gegeeven hebben, en waarvan wy den kop (?/• LFII) hebben laaten graveer 
ren. Eindelyk onder den naam van lamantin , bevatten wy de dieren (P/. 
LFIIT) welken mzn manatie , zee-koeijen o-p St. Domingo, Cayenne, en 
in de andere deden van Zuid- Amerika noemt, gelyk ook den lamantin van 
Senegal, en van andere kuiten van Afrika, als die ons voorkomt niet dan 
eene verfcheidenheid van den lamantin van Amerika te zyn. 
De phoka’s en de morfes zyn nog nader aan de viervoetige dieren, dan 
aan de cetacea, of walvifchaartige , omdat zy vier foorten van voeten heb- 
ben; maar de lamantins, die flegts twee voorlte voeten hebben, zyn meer 
walvifchaartig dan viervoetig; allen verfchillen zy ondertufTchen van de an- 
dere dieren in een groot kermerk ; zy zyn de eenigfte die eveneens in de 
lugt en in ’t wniter leeven kunnen , de eenigfte by gevolg welken men 
tweejlagtig noemen moeft. By den menfeh, en by de land- en levendbaarende 
dieren, fluit zig het gat van het affchutzel van het hart, ’t welk de vrugt 
toelaat om zonder ademhaaling te kunnen leeven, op het oogenblik der 
geboorte , en blyft het geheele leven geflooten ; by deze dieren integendeel 
blyft het akyd open, fchoon zy ter wereld komen, fchoon de lugt op het 
oogenblik hunner gebooite hunne longen uitzet , en de ademing begint en 
werkt even als by alle andere dieren. Door middel van deze opening in het 
affchutzel van het hart , die altyd blyft plaats houden , en die de gemeenfehap 
des bloeds van de holle ader met de groote flagader toelaat , hebben deze 
dieren het voordeel van te kunnen ademen, wanneer het hun belieft, en 
de ademing te kunnen ontbeeren. Wanneer het noodig is. Deze zonderlinge 
eigenfehap^ is hun allen gemeen,- maar elk heeft andere vermoogens, daar 
wy van fpreeken zullen , terwyl wy de hiftorie van alle de foorten dezer 
tweeflagtige dieren, zo verre het ons mogelyk is, zullen opmaaken. 
de P H o K A’ S (*). 
In ft algemeen hebben de phoka’s een rond hoofd gelyk de menfeh ; hunne 
bek is breed gelyk die van den otter ; hunne oogen zyn groot en hoog ge- 
(*) Phoka, of Pkoca, de naam van dit dier in ’t Griekfch en in ’t Latyn; de Laët en an- 
deren hebben aan dit woord een franfehen uitgang gegeeven , en hebben ’er Phoque van ge- 
maakt. In verfcheiden taaien van Europa heeft men deze dieren aangeduid onder de benaamin- 
gen van zee-kahen , zee- honden , zee wolven, zee-voffen. Wy kennen ’er drie, en miffehien 
vier foorten van. i“. De kleine zwarte phoka, (P/. LIF') met lang en golvend hair, welke 
wy denken de Phoka der oxiden te zyn , dat is te zeggen de van Auistotei.es , en de 
vitulus marimts of phoca van Pu.nius, en ’t is waarfchynlyk die, waarvan Belon de afbeel- 
ding heeft gegeeven, en welken hy onder den naam van Phoca, vitulus marinus, vecchio 
■marino, zee-kalf, of zee-wolf, heefï tiitgedrukt; de la nature des Poijjons , pag. 16 . a*. De 
phokas van onzen oceaan (PI. X'LVl't, die grooter en grys van hair is, wellen trim zee-kalf 
noemt, en waarvoor xvy die beiiaaming zullen behouden, om dat wy geene anaere hebben, en 
ook om niet in dwaalihg te vallen , door een vreemden naam aaii te neeraen , die de naam van 
cene andere foort zoude kunnen zyn. Wy denken egter dat het dit dier is , t welk by de En- 
gcl'chen den naam draagt van Soile , by de Duitfehers Kobbe of Satl , by de Zweeden Sidl , by de 
Noorwegers Kaabe , en ’t is zekerlyk het zelfde dier, ’t welk de Heeren van de Academie det 
