VAN t) E P II O K A’ S, ent. 
227 
fchen de water- en land-dieren; dat het een onvolmaakt en verminkt vier- 
voetiff dier is ; dat het geene uitwendige ooren , maar alleenlyk zeer blyk- 
baare gaten heeft, waar door het hoort ; dat zyne tong gevorkt is , en dat 
het mammen en melk, en een kleinen Itaart heeft, gelyk een hert; maar 
hv ff-hvur 7 lff vergift te hebben m zyne verzekering, dat dit dier geen gal 
heeft -^het is ten minften zeker dat hy een galblaasje heeft. De Hr. Par- 
soNs zegt inderdaad, dat het galblaasje in den grooten phoka , welken hy 
befchreeven heeft’, zeer klein was ; maar de Hr. Daubenton heeft in onzen 
ühoka, welken hy ontleed heeft, (en welke die van de XLVf Plaat is) een 
galblaasje, evenredig naar de grootte van de gal, gevonden ; en de Ileeren 
van de Academie der Wetenfchappen , die insgelyks dit galblaasje inden 
phoka door hun befchreeven gevonden hebben, zeggen met dat het zo 
onmerkelvk klein was. . , . . j 
^Voor het overige kondc Aristoteles geene kennis hebben aan den gromen 
phoka der yszcën , dewyl ten zyiien tyde het geheele noorden van Eu- 
ropa cn Afia nog onbotend was; de Gncken , cn zelfs de Romeinen , be- 
fchouwden Galliën en Germame_ als hun Noorden : de Grieken vooral 
kenden de dieren dezer landen weinig; en het is derhalven zeer waarfchyn- 
Ivk dat Aristoteles , die van den phoka als van een gemeen dier fpreekt , 
onder dezen naam niet dan den phoka van den middellandfche zee verftaan 
heeft en dat hy de phoka van onzen oceaan even weinig als die van de 
Noordfche zeen kende. _ 
Deze drie dieren, fchoon verfchillende in foorten, hebben veele eigen- 
fchanoen gemeen, en moeten als van eene en dezelfde natuur befchouwd 
worden. De wyfjes werpen in den winter; zy doen dit te lande op een 
zandbank, op eene rots, of op een klein eiland, fteeds op eemgen afftand 
van ’t vafte land ; zy hóuden zig zittende óm hen te zoogen (r) , en voeden 
imn dus twaalf of vyftien dagen ter plaatfe daar zv geboren zyn , waarna de 
moeder haare jongen met zig naar zee geleid, daar zy hun leert zwemmen 
en de koft zoeken. Zy neemt hen op haaren_ rug, wanneer zy vermoeid 
^ „ Dewvl yder dragt flegts van twee of drie is, zyn haare zorgen met 
zeer verdeeld , en de opvoeding heeft welhaall haar beflag ; daarenboven 
hebben deze dieren natiuirlyk vry veel vernuft en veel gevoel; zy^verftaan, 
helpen elkanderen ; de jongen herkennen haare moeder in ’t midden 
van eene talryke bende; zy onderfcheiden haare ilcm, en zo dra zy hen 
roept komen zy by haar zonder zig te vergiffen (j) : wy weeten niet hoe 
lang de tyd van het draagen is; maar uit dien van den groei, van deduuring 
des° levens, en ook uit de grootte van het dierte oordeelen , fchynthct, 
flïir deze tvd van verfcheiden maanden moet zyn, en dewyl het grocijeneeni- 
trp i-nren aanhoudt moet de tyd van leeven zeer lang zyn; ik ben zelfs geneigd 
te denken dat deze dieren veel langer leeven dan men heeft kunnen waar- 
Crl Wnnneer de zee- kalven in zee zyn dienen hunne agterfte voeten hun voor flaart om 
te lande dienen dezelve hun om te zitten, terwyl zy haare jongen zoogen. 
f'oyoga de Dampier, torn, /• 
(O Idem. torn. /. pag. iip* 
Ff 2 
