428 DE NATUURLYKE HISTORIE 
neemen; miflchien honderd jaaren en daarboven; want men weet dat de 
cetacea in ’t algemeen langer Jeeven dan de viervoetige dieren , en dewyl 
de phoka eene fcliaduwing tulTchen de eene en de andere maakt , moet hy 
in de natuur der eerflen deelen , en bygevolg langer leeven dan de laatlben. 
Men kan de ftem van den phoka vergeJyken by het blaffen van een hond ^ 
die roeftig of verkouwen is; in den eerften leeftyd laat dit dier een helderer 
fchreeuw hooren, tennaaftenby gelyk het maauwen van een kat; de jongen, 
welken men aan hunne moeder ontvoert, meeuwen of maauwen geffadig, 
en Ilerven zomtyds van uitputting en onmagt, liever dan dat zy het voedzcl 
zouden neemen ’t welk men hun aanbiedt. De oude phoka s blaffen tegen 
hen die hen haan , en doen alle mogelyke poogingen om te byten, en zig. 
te wreeken. In ’t algemeen zyn deze dieren wemig vreesagtig , zy zyn zelfs 
moedig ; men heeft opgemerkt , dat het licht van den blikfem en het geraas 
van den donder , wel verre van hen te vervaaren , hen daarentegen fchynt 
te verkwikken ; zy komen terwyl het onweert , uit het water te voorfchyn ,, 
zy verlaaten dan zelfs hunne ysfchotfen, om den fchok der baaren te vermy- 
den, en zy gaan zig tc lande met het onweder verlustigen, en den regen 
ontvangen, daar zy veel vermaak in hebben. 
Zy hebben natuurlyk een kwaaden reuk, en men riekt denzelven van verre,, 
wanneer zy in grooten getale by elkanderen zyn. Het gebeurt dikwils, dat 
zy vervolgd wordende, hunne uitwerpzelen loozen, die geel zyn enafgryflyk 
ff inken: zy hebben eene verbazende hoeveelheid bloeds, en dewyl zy ook 
eene gr'oote overmaat van vet hebben, zyn zy te dezer oorzaake van eene 
zwaare en logge natuur ; zy flaapen veel en met een diepen flaap (t ) , zy 
ffaapen gaarne op hunne ysvelden of rotfen in de zon , en men kan hen nade- 
ren zonder dat zy wakker worden. Dit is de geraeenfte manier van hen te 
vangen: zelden fchiet men op hen met vuur - wapenen , omdat zy niet ter- 
ftond fterven , zelfs niet al zyn zy met een kogel in den kop getroffen ; zy 
werpen zig derhalven in zee , en zyn voor den jager verloeren ^ maar dewyl 
men hen van naby kan naderen terwyl zy flaapen , of zelfs terwyl zy verre 
van de zee verwyderd zyn , omdat zy niet dan zeer langzaam kunnen vlugten , 
maakt men hen af met ftok- en fpaak-flagen. Zy zyn zeer hard en taai van 
leven. „ Zy fterven niet ligt, zegt een oog-getuige, want fchoon zy doo- 
„ delyk gekweft zyn , en byna al hun bloed verliezen , fchoon zy zelfs gevild 
„ zyn, blyven zy egter nog leeven, en het is yffelyk hen in. dezen ftaat in 
„ hun bloed te zien wentelen. Dit namen tvy niet zonder aandoening waar, 
in dien , welken wy doodden , en die agt voeten lang was : want nadat men 
” hem gevild en zelfs van het grootffe gedeelte van zyn vet beroofd hadt, 
l', liet hy egter , in weerwil van alle de flagen , die men hem op den kop en 
’, op den fmoel gegeeven hadt , niet na nog te willen byten ; hy maakte zig 
„ zelfs van een halve piek, die men hem voorhieldt, met zo veel fterkte 
CO NuUum animal graviori fomix premitur. Pifinis , quibus in mart utuntur humi quo- 
que pedum vice ferpunt , furfum deorfum claudicantium morefe tnoventes,,, Capitur dor- 
mtens vitulus marinus prafertim humano muerone , quia profundtjpnte aormit, Olai Magni 
de Gent. Septent. pag. 165. 
