S 3 Ö DE NATUURLYKE HISTORIE 
„ het ys of in het water opdoet, werpt men een Herken harpoen, die daar 
„ toe gemaakt is, op het zelve , en dikwils glydt de harpoen over het har- 
„ de en dikke vel heen ; maar zo hy daar in dringt , haalt men het dier 
„ met een kabel naar het agterfte van de floep, en men maakt het af met 
„ eene daar toe vervaardigde lans. Men fleept het vervolgens naar het 
,, naaftbygelegen land, of op een elfen ysveld. Men begint met het dier 
„ te villen , en men werpt het vel weg , om dat het nergens toe dient (ƒ) : 
„ men fcheidt de twee tanden met een byl van den kop , of men kapt den 
„ kop zelven af om de tanden niet te befchadigen, en men laat denzelven 
,, dan in eenen ketel kooken , waarna men het vet in lange llrooken fnydt 
„ en aan boord brengt.... De morfeszyn alzo moeijelyk om met de floep 
„ roeijende te volgen, als de walvilTchen , en men werpt dikwils den har- 
„ poen vergeeffdi op dezelve uit, meer dan op de walvilTchen, om dat de 
„ harpoen daar zo ligt niet over heen glydt als ten opzigte van den raorfe 
„ plaats heeft. . , Men floot dikwils met eene fterke en fcherpe lans op hen , 
„ eer men hunne harde en dikke huid heeft doorboord ; men moet te dezer 
„ oorzaake eene plaats om hen te treffen zoeken , daar het vel wel gefpan- 
„ nen is, omdat het overal, daar het medegeeft, moeijelyk. te doorboorea 
,, is ; men houdt het derhflven met de lans op de oogen van het dier aan , 
,, het welk, hier door genoodzaakt den kop te wenden, het vel aan deborfl 
„ of in dien omtrek moet fpannen , dan brengt men het den fleek op die 
„ plaats toe, en men haalt de lans zo fchielyk mogelyk te rug, om te voor- 
„ komen, dat hy dieniet met den bekaangrype, enzynen aanvaller kwetze, 
„ het zy met zyn tanden, het zy met de lans zelve, zo als dat fomtyds ge- 
„ beurd is : deze aanval op een fchots of klein ysveld duurt egter nooit 
„ lang, om dat de morfe, gewond of niet, zig terflond in ’t water werpt, 
,, waarom men meer verUefl hen op ’t land aan te tallen. . . . Maar men 
3, vindt deze dieren niet dan op plaatfen die weinig bezogt worden , gelyk 
3, op ’t Moffen - eiland agter ’t Voorland , in de landen die de Horizont-en 
„ Klok-baaijen omvangen, en elders in zeer afgelegen plaatfen en op zand- 
„ banken, daar de fchepen zelden of nooit komen; die morfes zelve, wel- 
„ ken men daar aantreft, door de vroegere vervolgingen geleerd, zyn zo 
„ wel op hunne hoede, dat zy zig allen digt by het water houden , om zig 
„ daar fchielyk in te kunnen Horten., Ik heb ’er zelf de proef van gehad 
allen mar nog onbekende kullen geweeken zyn ; dewyl men in de Reisbefchryvingen naar ’t 
Noorden vindt, dat in 1704, by het eiland Cheiry, op 75 graaden , 5 min breedte, het volk 
van een Engelfch Schip eene veibaazende menigte morfes aantrof , alle by malkander liggende^ 
dat van meer dan duizend, die deze bende uitmaakten, de Engelfchen llegts vyfden doodfloe. 
gen, maar dat zy eene groote menigte tanden gevonden hebbende, daar eene geheele ton mede 
vulden. — Dat zy voor den 1 3 july nog honderd van deze dieren doodden , waarvan zy niets 
dan de tanden medenamen.... Dat andere Engelfchen in 1706. zeven of agt honderd , in zes 
luircn tyds doodden, en meer dan negen honderd in zeven uuren. Dat zy in 1710. iveder ia 
verfcheiden dagen agt honderd ombragten,en dat een enkel man veertig met eene lans doorllak. 
.(D Nota. Zorgdrager, will waarfehynlyk toen nog niet, dat men een zeer goed leder vait 
dit vel maakt; ik heb het aan koetfen zien gebruiken, dat zeer buigzaam en zeer vall was. 
Anderson zegt op gezag van Ohter,. dat men het ook voor paarden- teugels , en riemen aan 
taaituigen gebruikt. 
