244 - DE NATUURLYKE HISTORIE 
„ wel men maakt het verder in ’t water met eene lans af. Het is zo zwaar 
„ dat men een wagen met tvvee runderen beipannen , noodig heeft om het te 
5 , vervoeren : zyn vleefch is uitmuntend, en terwyl het verfch is, zou 
„ men het eer voor rundvleefch dan voor vifch eeten. Gefneeden en in 
,, azyn met peper en zout gelegd, krygt het een fmaak van thonynen, en 
„ is nog beter. Daar zyn onder deze dieren , die meer dan vyfeien voeten 
» 5 dik zyn. Het agterfle gedeelte des lighaams is veel dunner 
„ en neemt lleeds af tot aan den ftaart , die vervolgens aan het einde bree- 
„ der wordt. Dewyl de Spanjaarden, voegt ’er Ovieöo by, den naam van 
„ handen aan de yoorfte voeten van alle de viervoetige dieren geeven, en 
„ dewyl dit dier niet dan voorlle voeten heeft, hebben zy het hand-dier, 
„ of vianati geheeten. Hy heeft geene uitwendige ooren, maar llegts twee 
„ gaten, waardoor hy hoort: zyn vel is flegts met eenige verfpreide hairen 
„ bezet; het is van eene gryze afchgraauwe kleur, en heeft een duim dikte; 
„ men maakt ’er fchoenzoolen , bandeliers, enz. van. Het wyfje heeft twee 
„ mammen op de borft,en werpt geraeenlyk twee jongen , welken hetzoogt”^ 
(t). Alle deze byzonderheden door Oviedo gemeld, zyn waar, en het is 
Zonderling , dat CiE^A (li) en verfcheiden anderen na hem , verzekerd hebben : 
dat de lamantin dikwils het water verlaat om op het land te gaan weiden ; 
zy hebben dit dier ten onregte dit natuurlyk gebruik toegefchreeven ; tot 
deze dwaahng verleid door de gelykfoortigheid, tulTchen het zelve en den 
morfes en phoka, die inderdaad uit het water trekken, en hun verblyf op 
’t land gaan neemen; maar het is zeker, dat de lamantin het water nooit 
verlaat, en dat hy zig liever in zoet water, dan in het zoute zee- water ont- 
houdt. 
Clusius zegt,_ dat hy het vel van een dezer dieren gezien en geraeeten, 
en het zelve zeftien en een half voet lang bevonden heeft , tegen eene breed- 
te van zeven en een halven voet ; de twee voeten of handen , waren zeer 
breed met korte nagelen. Gomara (v) verzekert, dat men ’er fomtyds 
vindt die twintig voeten lengte hebben, en hy voegt ’er by, dat deze dieren 
zig ZO wel in de wateren der rivieren, als in die der zee onthouden : hy 
vertelt, dat men een jong hadt opgevoed, en zes - en - twintig jaaren "lang 
in een raeir op St. Domingo onderhouden ; dat dit dier zo tam en zagtaartig 
geworden was, dat het gemeenzaam het voedzel aannam, ’t welk men het 
voorhieldt; dat het zyn naam kende, en dat het, wanneer men het riep, uit 
het water te voorfchyn kwam, en zig al kruipende voortfleepte tot aan het 
Imis , daar het zyn voedzel moeft ontvangen ; dat het zig fcheen te vermaa- 
ken in het hooren van de menfchlyke ftem en het gezang der kinderen ; dat 
het daar geheel geene vrees voor hadt, maar hen op zyn rug liet zetten , 
en hen van den eenen oever van het meir tot den anderen o vervoerde, zon- 
der in ’t water te dompelen , of hun eenig leet te doen. Dit verhaal kaa 
(O Ferdin, Oviedo Hifi. Ind. Occid. Ub. XIII. cap. lo. 
ii<~) Chron. Peruv. cap. 31, 
(v) Fa. Lopes de Gomara, Ilift. Ce», cap. 31. 
