24(5 DE NATUURLYKE HISTORIE 
moeder vangende, zeker is van de jongen ook te hebben , als die de moe- 
der niet verlaaten, zelfs niet na haaren dood, maar g-ftadig rondom de 
bark die haar weg voert, blyven zwemmen (z). Dielaatfte byzonderheid 
komt my zeer verdagt voor; dezelve wordt ook tegengelproken , door an- 
dere Reisbefchry vers , die verzekeren, dat de wyijes lamantin llegts één jong 
werpt. Alle de groote viervoetige of walvifchaartige dieren, brengen ge - 
meenlyk maar één jong voort ; de enkele analogie is genoeg om niet te ge- 
looven , dat de lamantin alt|d twee zoude voortbrengen , gelyk de Vader 
DU Tertre verzekert. Oe^cmelin merkt aan , dat de lamantin den ftaart 
eveneens geplaatll heeft als de cetacea , of walvifchaartige viflehen, en 
niet gelyk de fchubviflehen ; die denzelven alle in eene neergaande rigting 
van den rug naar den buik hebben , daar de walvifch en de andere cetacea 
den ftaart, ten opzigte van deftraksgemelderigting,dwarshebben,datis ho- 
rizontaal of van de eene zyde van ’t lighaam naar de andere loopende. Hy 
zegt, dat de lamantin geene voortanden heeft, maar alleen eene harde eek- 
agtigheid gelyk een been, waarmede hy het gras afknypt; dat hy egter 
twèe^en-dertig maaltanden beeft ; dat hy niet wel ziet wegens de kleinheid 
zyner oogen, die flegts weinig vogt en geen kroontje hebben; dat hy wei- 
nig herfenen heeft; maar dat hy, by gebrek van een fcherp gezigt, met 
een uitmuntend gehoor bedeeld is ; dat hy geene tong heeft ; dat de deelen 
der voortteeling gelyker zyn , aan die van den man en de vrouw , dan van 
eenig ander dier; dat de melk der wyfjes , welke hy verzekert gepuoefd te 
hebben , zeer goed van fraaak is ; dat zy maar één jong werpen , het welk 
zy met de hand omhelzen en draagen; dat zy het een jaar lang voeden, waar 
na het in ftaat is voor zig zelven te zorgen , en gras te eeten; dat dit dier 
van den hals af, tot aan den ftaart twee-en-vyftig wervelbeenderen heeft; 
dat het zig op dezelfde wyze als défchiidpad voedt, maar dat het op ’tland 
niet kan gaan of kruipen («). Alle deze opgaaven zyn vry naauwkeurig, en 
zelfs die van de twee-en-vyftig wervelbeenderen, want de Hr. Daubenton 
heeft in het vrugtje, het welk hy ontleed heeft, agtien wervelbeenderen in 
den ftaart , zeftien in den rug, en zes, of liever zeven , in den hals gevon- 
den (Z>), allcenlyk bedriegt deze Reisbefch^ver zig ten opzigte van de 
tong ; dezelve ontbreekt niet by den lamantin ; maar het is waar , dat zy 
beneeden , en byna tot aan jt einde, aan ’t onderfte kaakbeen vaft is. Men 
vindt in de Reis naar de eilanden van Amerika, te Parys in 1722 uitgegee- 
ven, eene vry goede befchryving van den lamantin, en van de wyze hoe 
hy geliarpoeneerd wordt. De fchryver ftemt in met alle de voornaame by- 
zonderheden , welke wy hebben bygebragt ; maar hy merkt aan ; „ dat 
„ dit dier vry zeldzaam is geworden cp de Andllifche eilanden , federt dat 
„ de oevers der zee bewoond zyn; dat, het welk hy gezien en gem eeten 
„ heeft , was veertien voet en negen duim lang , van het einde van den 
Hijloire générale de% Antilles , par Ie P. du Tertre. 
Hifl. des Avanturiers , par Oexmelin , tom. /. pag. 98. enz. 
CÓ ■2ie hier agter do befchryving van een vrugtje van de Manati, 
