de natuurlyke historie 
«4 
yclere zyde twee overlangfche uitgroevingen. Daar is tulTchen defnytanden 
en hondstanden van onderen , en tuflchen de honds- en bak-tanden van bo- 
ven , eene ledige ruimte , waarin de hondstanden van het tegenoverilaande 
kaakbeen invallen, wanneer de mond gefloten is. 
Niet een der nekwervelbeenderen heeft het gevorkte uitfleekzel. De 
onderfte talt van het dwarfche uitfteekzel van het zesde wervelbeen is breed 
en plat, gelylc by de meeflne viervoetige dieren. 
Daar zyn twaalf rug-wervelbeenderen , en twaalf ribben ter wederzyde , 
agt waare en vier valfche. Het borfhbeen beftaat uit zeven beenderen ; de 
eerfle ribben , aan weêrszyde eene , geleedigen zig met het voorfle gedeelte 
van het eerfte beentje van het borftbeen. De geleeding der tweede ribben 
is tuflchen het eerfte en tweede beentje van het borftbeen; die van de 
derde ribben , tuflchen de tweede en derde beentjes , en dus vervolgens tot 
de zevende en agtfte ribben , die zig geleedigen tulfchen het zesde en zeven- 
de beentje van het borftbeen. 
De lenden-wervelbeenderen zyn ten getale van zeven. 
Het heiligbeen beftaat uit drie valfche wervelbeenderen. Daar zyn maar 
twee ftukken in het ftuitbeen. Het heiligbeen en het ftuitbeen , zyn byna 
in eene regte lyn met de wervelbeens kolom. 
Het heupbeen is holrond op de buitenzyde ; daar zyn twee overlangfche 
binnenzyden , waarvan de voorfte de fmalfte is. De beentjes van de fchaa- 
melheid hebben veel breedte, ter plaatfe van hunnen hoek en van hunnen 
tak * zy zyn naar den onderbuik meer uitfpringcnde dan in den gibbon , 
en in den jocko. De goot, welke zy formeeren is buitenwaards over haare 
lengte bolrond. De knobbelagtigheid van elk der heupbeenderen is zeer 
groot, en heeft eenen zeer grooten hoek, op welke de eekagtigheid van 
het vel was. 
Het fchouderblad is breeder dan dat van den gibbon, en den jocko, en 
by gevolg gelyker aan dat van den menfch, maar het is langer. 
Het fleutelbeen gelykt naar dat van den menfch , van den jocko, en van 
den gibbon. 
Het armbeen heeft minder lengte dan de ellepyp, in tegenftelling van ’t 
geen by den menfch plaats heeft ; ook zyn de beenderen van den voorarm 
^■an den magot veel langer dan die van den menfch ; de arm egter van den 
nrigot , langs het lighaam gehouden , ftrekt zig niet uit dan tot het midden 
van het dyebeen, tennaaftenby zo als by den menfch, om dat de groote 
lengte van den voorarm vergoed wordt door de uitgeftrektheid der lende- 
nen , die zeer lang zyn by den magot, als beftaande uit zeven wervelbeen- 
deren , terwyl ’er by den menfch maar vyf zyn. 
Het armbeen van den magot is bolrond van voorcn , op de lengte van des- 
zelfs bovenfte middengedeelte. Daar zyn langs dit gedeelte drie over- 
langfche randen; de eene op den buitenkant, en de twee andereop den kant 
van de goot. De been en van den voorarm zyn meer van malkander en 
verwyderd dan by den menlch. 
De beenderen van de dyen en van de been en zyn verfchillende van die 
van den ropnfch, voor zo vérre zy naar evenredigheid veel korter zyn. 
