VAN DEN mandril L. 
lOI 
de mandril 
n- 
Keze baviaan (P/. XVI en XVII) is afgryflyk lelyk cnwalglyk: bchal- 
H J yen de neus, die geheel plat is, of liever de twee neusgaten , waar- 
uit seftadig een fnot vloeit, welke hy met de tong oplikt; behalven zyn 
zeer langen en dikken bek, zyn plomp lighaam , zyne bloedroode buien, en 
zvn aars die zeer zigtbaar, en om zo te fpreeken in de ondertte wervelbeen- 
deren ge’plaatft is, heeft hy ook een violetkleurig gelaat, dat aan weerskan- 
ten gevoord is met diepe overlangfche rimpelen of groeven , die deszelfs 
droevi<^ voorkomen en lelykheid nog fterk vermeerderen : ook ishy grooter , 
en miiTchien llerkcr dan de papio maar hy is ter zelf der tyd bedaarder en 
niet zo woelt. Wy geeven hier de afbeelding van het mannetje {PI. XVI), 
en van bet wyfje {Pl.'XVII) , welke wy leevende gezien hebben. Het zy 
dat zv beter geleerd waren, of dat zy van natuur zagtaartiger zyn dan de 
mnio het kwam ons ten minften voor, dat zy veel handelbaarer , en 
minder onbefcliaamd waren, zonder dat zy daarom opluelden zeer onaange- 
van baviaan wordt op de Goudkuil en in andere zuidelyke Pro- 
vinciën van Afrika gevonden, alwaar de negers hemboggo, “ 
pearn mandrill nolmen. H, fchynt .na den »ang-outang de g oodle 
van alle de aapen , en van alle de baviaanen te zyn , Smith { ) » 
(♦) Mandrill. Dit is de nanm , welken de Engelfclien , die op de kuil van Guinee verkee- 
ren, aan dit dier gogeeven hebben, en die door ons is aangenomen. 
Fen zonderlinge foorc welke de blanken van dit land van Ga\nee,mandrtll heeten, ik kan 
niets zeggen wegens den oorfprong van dezen naam, welken ik nooit te vooren had gehoord: 
zv zelfs die hem dus noemen ,wectcn ’er geene reden van te geeven , ten zy het milTchien we- 
len mit, ter oorzaake van de gelykheidjan dit dier m^et den menfeh ^ met 
naar den aap gelykt;‘^ra» betekent in ’t Engelfch Nouveau Voyage de Guinée,far 
««/«-««ri lovghpilH obfita nafo violaceo nudo , 
Ie ZSt of tartarin. Brisson. Regn. anim.pag. 214. Nota i.Brisson fchynt zig verg^ re 
heS met aan dezen aap den naam van magotpe tartarm te geeven , welken hy op zw 
SnShalus-aap hadt moeten toepaffen. 2. met dit dier te brengen loi cynocephalm xm 
fbrsNFR* Icon fis. pag. 03. tot den cyfiocephaliis fecur.dus van Jcns'ion. 100 . tab. ^9. 
en tot den Cnusius. E.ot.pag^ 37°; want de afbeeldingen dier ctae Schryve^ 
rL gelXn niet naar den baviaan, die hier in aanmeikmg komt, en welken men egter hp vaa 
de anderen kan onderfcheiden door de overlangfche vooren , die hy op het gelaat heeft , e 
welken de Hr. Brisson zelf in deze bewoording aanwy'ft.„Zyn neus , zegt hy , „ « 
„ zonder hair over haare lengte, en violetkleurig.” Maar deze kenmerken paffen niet op 
cynocephalus van Clusius, van Gesner, en van Jonston. _ in den oratrek 
(«5 Het lighaam van den mandrill , die zyn volkomen groei heeft , is zo 'n o 
als dat van een gewoon menfeh ; de beenen zyn veel korter en de voeten ’ breed en 
de handen zyn in dezelfde evenredigheid; het hoofd is monfteragng dik ; ' j breed en 
plat, zonder ander hair dan aan de wii.kbraauwen ; de neus is zeer klein, oe -^io' vervaariwV 
de lippen zyn zeer dun. Het gelaat dat met een witte huid bedekt is > vertoont e J 
lelyk en is geheel gerimpeld; de tanden zyn breed en zeer geel; de handen zynzoi ..r hair, 
N 3 
