103 
de natuurlyke historie 
dat men hera een wyfjes mandrill vereerde, die maar zes maanden oud was, 
en die op dien ouderdom reeds de grootte hadc van een volwafTen baviaan : 
hy zegt ook dat deze mandrills altyd op twee beenen gaan ; dat zy fchreijen 
en zugten als raenfehen ; dat zy eene geweldige drift voor de vrouwen heb- 
ben ; en dat zy niet milTen dezelve aan te taften en te fchenden , wanneer 
zy haar alleen vinden. 
Onderfcheidende kenmerken van deze foort. 
De mandrill heeft wangzakken en eeltagtigheden op de billen ; zyn ftaart 
is zeer kort en flegts twee of drie duim lang; de hondstanden zyn, npr even- 
redigheid , veel dikker en langer dan die van den menfeh ; zyn fnuit is zeer 
dik en zeer lang; en aan weerskanten met overlangfche rimpels gevoord , 
die diep en flerk getekend zyn. Het gelaat is naakt en van eene blaauwag- 
tige kleur ; de ooren naakt , gelylc ook het binnenfte der handen en voeten. 
Het hair is lang , bruin , rosagtig van kleur op het lighaam , en graauw op de 
borll: en den buik; hy gaat meer op twee beenen dan op vier; hy is vier 
of vier en een half voet hoog , wanneer hy overeind Raat ; en daar fchynen 
zelfs nog grootere te zyn. De wyfjes hebben, gelyk de vrouwen, haare ge- 
regelde vloeijingen. 
iil het overige des lighaams, het aangezigt en de handen alleen uitgezonderd > is bedekt met 
lang en zwart hair gelyk dat van den beer: deze dieten.gaan nooit op vier pooien gelyk de 
cuenons: wanneer men hen plaagt fchreeuwen zy net als de kinderen; men beweert dat de 
manneties dikwiis poogen de blanke vrouwen te verkragten, wanneer zy haar aUeen in de bos- 
fchen aantreffen. Zy hebben bykans altyd een fiiotneus , en hebben vermaak om de fuot in den 
mond te laaten vioeijen en op te likken.... Men vereerde my te Skerbro een dezer mandrills, 
de lieden van het land noemen hem èoogoci het was een wyfje, dat flegts zes maanden oud was; 
maar zy was reeds grooter dan een baviaan , enz. Nouveau Fo-^age de Guinée , par Smith , 
Traduit de TAnglois, Paris 1751. Nota. In het zelfde land geeft men dandeu naara van 
Ifoogsc, of f^og-ro, en mandrill, aan het dier, dat hier in aanmerking komt, en men noemt 
den orang-outang ook pongo en drilh, deze naamen gelyken malkander, en zyn waarfchynlyk 
van malkanderen afgeleid; en inderdaad de pongo en dc boggo, of zo men wil de drill en 
de mandrill , hebben verfcheiden kenmerken gemeen; maar de eerfte is een aap zonder ftaart en 
byna zonder hair , die een plat en eironde wezen heeft , terwyl de andere een baviaan is met 
een ftaart, lang hair, en een dikken en langen fnuit. Het woord man betekent in de Hoog- 
duitfche, Engelfche, en andere taaien, een menfeh in V algemeen, en het woord bete- 
kent in de kromtaal van eenige Provintien in Frankryk, gelyk in Bourgonje, csxijierk en wce- 
lujlig menfeh i de landlieden zeggen, het is een goede diull; het is een meefler drilu. 
