io8 DE NATUURLYKE HISTORIE 
bov-’nften rand en het onderft gedeelte van het voorhoofdsbeen, dat tüs- 
fche'n de oogputten is ; door de grootte van de oogpiituitfteekzels , het 
voorhoofdsbeen, en het jukbeen, en door de bolrondheid van denjukbeens- 
boog ; maar de fmoel van den mandrill is veel dikker en langer dan die van 
den raagot , en gevolglyk is de opening der neusgaten veel verder van de 
oo.^putten verwyderd , en de eigenlyke neusbeenderen zyn langer ; zy heb- 
ben weinig breedte; daar is aan elke zyde van die beenderen eene breede 
o-roeve, die zig uitftrekt van de oogput tot de opening der neusgaten , en 
een klein gootje, dat niet zo lang, en aan den buitenkant van elke der groe- 
ven geplaatfl; is; die gootjes en groeven zyn op het vel getekend, gelyk 
ik reeds heb doen opmerken. Het onderft kaakbeen verfchilt daarin van 
dat van den magot, dat deszelfs takken meer omgekromd zyn. 
De tanden van den mandrill gelyken naar die van den magot in getal, 
plaatGng, en gedaante, behalven de twee middenfte fnytanden van het 
onderft kaakbeen , die grooter zyn dan de twee andere. 
De mandrill en de magot gelyken ook naar elkanderen met de wervelbeen- 
deren van den nek, van den rug, en van de lendenen; metde ribben en ' 
de borftbeenderen , welke in het geraamte van den mandrijl , die tot onder- 
werp van deze befchryving gediend heeft , gevonden wierden ; de laatfte 
ontbraken daarin; dus heb ik derzelver vol getal met kunnen weeten, noch 
de waare en valfche ribben onderfclmiden. 
Het heiligbeen maakt een minder ftompen hoek, door zyne geleeding met 
de rLm<reftrena;, dan het heiligbeen van den magot; het beftaat uit drie 
valfche wervelbeenderen en de Haart mt agt. 
De beenderen van het bekken van den mandrill gelyken naar die van den 
raagot. 
Het fchouderblad verfchilt van dat van den magot, daarin dat deszelfs 
beiden zyden tennaaftenby van dezelfde lengte zyn, in plaats dat by den 
raagot de agterlle zyde langer is dan de voorfle. 
De fleutelbeenderen dezer twee dieren hebben tennaaftenby dezelfde 
gedaante. 
De beenderen van den bovenarm , den voorarm, de dye en van het 
been , zyn naar evenredigheid langer dan die van den magot , maar zo lang 
niet als die van den gibbon ; de beenderen van den voorarm zyn langer dan 
die van den bovenarm, maar dat verfchil is zo groot niet als in den gibbon ; 
voor het overige gelyken alle die beenderen naar die, welke met dezelve in 
den magot overeenkomen. 
De voorhand van het geraamte van den mandrill, die tot onderwerp voor 
deze befchryving gediend heeft, was onvolkomen ; het vierde been van 
Jen tweeden regel ontbrak daaraan, en daar was flegts een derde overtallig 
been • ik weet niet of de twee andere in den mandrill gevonden worden. 
Daar’ waren maar zeven beenderen in den voorvoet. 
