EESCHRYVING VAN DEN MALBROUCK. 149 
of zik by hst halsje; het was voor het overige langwerpig; tio mik en de 
Rver hadden eeiie roodagdge kleur, zo bleek van buiten als van binnen ; 
de lever woog tv/ee onccii vyf drachmen , en de milt eene drachme en zes- 
tien greinen ; het galblaasje was byna ledig. 
De regeer nier lag meer naar vooren dan de linker, derzelver indrukzel 
was niet diep, het bekkentje hadc weinig uitgellrektheid ; de tepels waren 
niet duidclyk onderfcheiden , maar men befpeurde gemaklyk de ballagtige 
zelffbandigueid. 
Het peesagtig middelpunt hadt geene groote uitgeftrektheid ; het vleefch- 
agtig gedeelte van het middenrif was zeer dik. 
Het hart was in het midden van de borll geplaatfl; ; de long hadt vier 
kwabben ter regter en twee ter linker zyde , even als die van den papion ; 
daar kwamen maar twee takken uit de bogt van de groote flagader. 
Het verhemelte, de tong, het ftrotk lapje, de epening van het flrotten- 
hoofd, de voorherflenen , en de agterherlTenen gclceken naar die zelfde 
deelen in den papion , al het verfchil dat ik m dezelve waargenomen heb, 
is dat ’er vier kelkklieren waren op het agterft gedeelte van de tong, twee 
naar vooren en twee naar agteren , de eerfte waren op vyf lynen afllands 
van elkanderen en op twee en eene halve lynen afllands van de agterllc. De 
groote herflenen woogen twee oneen eene drachme en zes-en-dertig grei- 
nen , en de kleine herflenen zes drachmen en zes greinen. 
De malbrouck , die my tot een onderwerp voor de befchryving der teel- 
deelen van het mannetje gediend heeft, wtis tcnnaallenby van dezelfde 
grootte als het wyfje, van welk gewag gemaakt is; daar waren in de tinten 
der kleuren llegcs zulke geringe vcrfcüillen dat zy niet volftaan konden om 
eene andere foorc te maaken als die van het wyfje, van welk ik de befchry- 
ving gegeeven heb. 
De balzak was groot en de opening van de voorhuid was op het onderfl: 
gedeelte van derzelver voorkant geplaatfl; het roedehoofdje eindigde in 
een uitwafch, even als by de andere dieren van dat geflagt; de pisblaashadt 
de gedaante van eene langwerpige peer ; de band van den opperbal , 
die op den bal vallgeplakt zat, was breed en dik; de afvoerende vaten 
hadden weinig lengte en tcnnaallenby dezelfde dikte in hunne geheele uit- 
gellrektheid ; de zaadblaasjes waren lang en eindigden in punten ; derzelver 
celletjes vertoonden zig duidelyk , en het fcheen my toe dat de voorllanders 
by derzelver wortels geplaatfl waren, en een knobbeltje maakten, welks 
zelfllandigheid vafler was dan die der zaadblaasjes. 
Het hoofdje {A, PI. XXXI) van den kittelaar van het wyfje was op drie 
lynen afllands van de opening van de klink , en daar was eene kleine groeve 
A) die van het eene eind tot het andere van die ruimte liep ; het hoofdje 
v^ertoonde zig als dubbeld om dat het de gedaante hadt van dat van de 
roede van het mannetje, en om dat men niet zag dan de twee kvrabben , 
waarin het eindigde, en die aan de voorhuid vafl waren. Het binnenll 
van de fcheede. (5 C) was gerimpeld in verfchillende rigtingen en met eene 
fluvveelagtige rok bekleed. De pisblaas (D) hadt tcnnaallenby de ge- 
