204 DE N A T U U R L Y IC E HISTORIE 
den; dat vervolgens de eerfte zyne aanfpraak of zyn gezang, vervolgt, 
” en dat zy niet van malkanderen fcheiden,noch de vergadering afbreeken , 
” dan na hem wederom oplettend aangehoord te hebben.” Deze byzonder- 
heden , waarvan Marcgrave zegt vericheiden maaien ooggetuigen te zyn ge- 
weefl, zouden wel wat vergroot, en met het wonderlyke opgefierd kunnen 
zyn ; en alles fheunt miffchien op het vervaarlyk geraas , ’t welk deze dieren 
maaken ; zy hebben in de keel eene foort van beenagtige trommel, in wel- 
ker holte het geluid van hunne item vergroot en vermeerderd wordt, en 
door de weériluiting of echo, een gehuil formeert; ook heeft men deze fa- 
pajous , van alle anderen , door den naam van huilers onderfcheiden. Wy 
hebben den ouarine niet gezien, maar wy hebben een opgezetten alouate, 
en een gedroogd vrugtje van deze zelfde foort, waarin het werktuig van 
het groot geraas , dat is te zeggen het gemelde been van de keel , reeds 
zeer zigtbaar is (b). Volgens Marcgrave, heeft de ouarine een breed en 
vierkant aangezigt, zwarte en fchitterende oogen, korte en geronde ooren , 
den ftaart naakt aan het einde, waarmede hy zig liegt en yaftllingert , aan 
alles wat hy omvatten kan ; het hair van het gcheele lighaam is zwart , 
lang, glinfterende, en glad; nog langer hair onder de kin en op de keel 
formeert eene foort van ronden baard. Het hair vap de handen , van de 
voeten, en van een gedeelte van den ftaart, is bruin. Het wyfje is van 
dezelfde kleur als het mannetje, en verfchilt ’cr niet van dan in de meerde- 
re grootte van den voet. De wyfjcs draagen haare jongen op den rug, en 
fpringen met dezen laft van den eenen tak op den anderen, ja zelfs van 
booni tot boom ; de jongen omhelzen met de armen en handen het lig- 
haam hunner moeder in het fmalfte gedeelte, en houden zig daar vaft aan 
gehegt, terwyl zy haare beweegingen maakt. Voorliet overige zyn deze 
dieren woeft en kwaadaartig; men kan hen niet huislyk maaken, en zelfs niet 
temmen ; zy byten wreed , en fchoon zy niet onder de vleefchvreetende en 
verflindende dieren behooren, boezemen zy egter vrees in, zo wel door 
hunne vervaarelyke ftem , als door hun voorkomen van onbcfchaamdheid : 
dew^l zy niet dan van vrugten, moeskruiden, graanen, en eenige gekor- 
venen , leeven , zo is hun vleefch niet kwaad om te eeten (c). „ De ja- 
fb') Deze aap , alouate , is een wild dier, rood-bruio van kleur en zeer groot, die een vemarelyk 
geraas, gelyk aaii een geratel, maakt, het welk men zeer verre hoorenkan; dit gefchiedt door 
middel van hen tongbeen , dat van een zonderiiiig maakzel is. Barrere, tSl/n'i ae t Hifi, Nat.de 
la France Rquin. pug. 150. — Op het eiland Grande, ot het eiland van Saint George , onder 
den keeikring, twee inylen van het vatte land van Amerika, zyn aapen , zo groot als kalven, 
die zulk een vreemd geluid maaken, datzy, die daar niet aan gewend zyn, denken, dat de 
bergen inftorten... zy zyn zeerwoett. Fvyage flCe _le Gektil. Tom, I. pag. 15. 
(c~) De aapen zyn voor de Indiaanen langs de rivier der Amazoonen , en het meert gebruikte 
wiW sn dat beft van hunnen fmaak is. .. . Daar zyn ’er dia de grootte hebben van een wind- 
hond'. riviere des Amazones, par Mf. de da Condamine, pag. - 
Cnvenue is het land der aapen; zodra men eens zyn tegenzin, om dezelve te eeten, over. 
wonnen heeft, vindt men hun vleefch goed : het zelve is blank , en fchoon doorgaands 
weinig met vet belaadon , malfch en goed van fmaak. De kop maakt eene goede foup , en 
men difchc die als gekookte kapoen, &c. Foyage de Desmarchais, Tom. III. pag. ni. 
en 338. - Daar zyn in Cayenne guenoiis zo groot als groote honden, van kleur als 
