205 
VAN DEN 0 U A R I N E, enz. 
■» gers, zegt Oexmelin, bragten des avonds aapen, welken zy in de landen 
j» van Kaap Gracias - a -Dio gedood hadden; men liet een gedeelte dez>.r 
M aapen braaden , en een ander gedeelte kooken , het welk ons zeer goed 
jj voorkwam. Het vleefch ziet ’er uit ais haazen-vleefch , maar het heelt 
5 > niet denzelfden fmaak; het is wat zoetagtig, en men moet ’er daarom 
« veel zout by doen, wanneer men het braadt, biet vet is geel , gelyk dat 
jj van een kapoen, en zelfs nog hooger van kleur, en het is zeer goed van 
5) fmaak. Wy moeftenons al den tyd, dien wy hier waren, met dit vleefch 
33 vergenoegen, om dat wy niets anders hadden; dus bragten dc jaagers 
3, dagelyks zo veel mede als wy noodig hadden. Ik was nieuwsgierig om 
„ deze jagt ook eens by te woonen , en ftond verwonderd over de natuurly- 
j, ke fchranderheid , welke deze dieren hebben om byzonderlyk die geenc-n 
» te kennen, die hen bekrygen, en om_, terwyl zy aangetalt worden, de 
„ bekwaamfte middelen te zoeken om zig te verweeren, en malkanderen 
„ by te fpringen. Zodra wy hen naderden , voegden zy zig allen te zamen , 
,, begonden te fchreeuwen , en een vervaarel^dc geraas te maaken , en ons 
,, met dorre takleen te werpen , welken zy van de boomen rukten ; daar wa- 
„ ren ’er zelfs die zig van hunne grove uitwerpzels ontlaftedcn in hunne 
„ hand of poot, en ons dezelve naar ’t hoofd wierpen; ook heb ik opge- 
5, merkt, dat zy malkanderen nooit verlaaten,en dat zy van boom tot boom 
„ fpringen, zo vaardig en gezwind dat ’er het gezigt door verbyftert ; ik 
JJ zag ook , dat zy zig hals over kop van den eenen tak op den anderen ne- 
jj derwaards wierpen , zonder dat ’er ooit een op den grond viel , want voor 
JJ dat zy beneden konden zyn, haakten zy zig vaft, ’tzy met hunne pooten 
„ of met hunnen Haart , het geen maakt dat men hen , fchoon men hen met 
,, een wiiTcn riiaphaanfciiooc getroffen hebbe, zo men hen niet geheel dood 
„ fchiet, bezwaarelyk bekomen kan; want al zyn zy zwaar, en zelfs dood- 
„ lyk gekweeft, blyven zy egter altyd op de boomen vaftgehegt, zy fter- 
„ ven daar , en vallen ’er niet dan by Hukken af. Ik heb ’cr gezien die 
JJ al vier dagen dood geweeH waren , en die nog even vaH aan de boomen 
JJ hingen*, zo dat men dikwils vyfcieii of zcHien fchooten moeft doen om ’er 
j, ten hoogHen drie of vier te hebben : rnaar het geen my nog zonderlinger 
„ voorkomt, is , dat men op het oogenblik, als een hunner gekwetH is, de 
sj anderen rondom hem ziet verzamelen , hunne vingers in de wonde Hee- 
„ ken, en eveneens te werk gaan , als of zy dezelven wilden peilen ; indien 
„ zy dan bemerken dat ’er veel bloed uitvloeit, houden zy dezelve toe, 
eene roode koe; men noemt hen huilers, omdat zy, met troepen by malkander zynde, zo 
geweldig huilen, dat men hen voor een’ troep varkens, die vegten, neemen zonde; zyzyn 
VerTchrikkelyk , en hebben een breeden bek, ik denk dat zy woedend ftryden. Wanneer de 
wilden hen met pylen fchieten, haaien zy dezelve met hunne handen uit de wond, gelyk een 
menfeh zou doen ; het vleefch dezer huilers is zeer goed om te eeteu ; het zweemt wel naar 
fchaapcnvleefch ; tien perfóonen hebben ’er genoeg aan; zy hebben van binnen een tocinoom 
in de keel, die hun gefchreeuw vervaarelyk maakt. Vo'jage de Binet, pag. 34i‘ ^ 
De Achagiias , wilden van de Orenoque maaken veel werks van geele aapen , we&en zy 
noemen , dewelke s’inorgens en s’avouds een onverdraagelyk geraas maaken. Htjiotre ae l U- 
reno^ue , par Guüiulla, pag. 8. 
Cc 3 
