20Ö 
de NATUURLYKE historie 
1 anderen eenige bladeren aan brengen, tvelken zy kaauwen en behen- 
clio- op de opening van de wonde leggen; ik kan zeggen dit alles vp- 
fch'^iden maaien, en met verwondering gezien te hebben. De wyfjes 
hebben nooit meer dan één jong, ’twelk zy op dezelfde wyze draagen 
als de negerinnen haar kinderen. Dit jong, op den rug zyner moeder ge- 
nlaatft, mnvat haaren hals boven de fchouderen, met de twee voorlle 
pooten , teru7l het haar met de twee agterlle om den middel valt houdt ; 
wanneer zy het zelve wil laaten zuigen, vat zy het tuffehen haare poo* 
ten, en geeft het de borft, gelyk de vrouwen aan haare kinderen.. .. 
Daar is geen ander middel om een jong te bekomen, dan door de moeder 
te dooden, want zy verlaat het nooit; maar zo dra de moeder dood is , 
vak het jong met haar , en men kan het dan yngen. tngevalle deze die- 
ren zi!>- in eenige verlegenheid bevinden, helpen zy malkanderen om van 
den eenen boom op den anderen te komen, of over eene rivier te geraa- 
ken, of in welke andere omflandigheden het weezen moge.... Men kan 
h'’n eemeenlyk meer dan eene groote myl verre booren fchreeuwen {a). 
” Dampier fO , beveiligt de meelle dezer byzonderheden ; hy verzekert eg- 
ter dat deze dieren gemeenlyk twee jongen hebben, en dat de moeder, 
imtoire de^ AvanturUn, pjir Oexmeun. r*?». II. pag. 251. enz. j i . i « 
n« die in het land van de baay van Canipeche gevonden worden , zyii delelykfte 
M^ien heb- zy veel grooter dan een haas, en hebben (harten van byna 
welken ik het onderft hunner ftaart is kaal, en het vel is hard en zwart , 
twee en een alf voet lengte overige gedeelte des lighaams , is met een ruw, 
lof/ en opdalid ba’ir bedekt; zy trekken met benden van twintig of dertig tevens op , 
om in dc bólTcben te llroopen : zy fpringen van den eenen boom op den anderen ; zo zy een 
menfeh alleen vinden, maaken zy een voorkomen als of zy hem yerfcheuren wilden; ook hab 
i’u, alleen zynde, niet op hen durven fehieien, inzonderheid niet de eerde reize toen ik hen 
zag- daar was toen een groote troep byëen, die zig over myn hoofd van boom tot boom 
iviemm terwvl zy gedadig met de tanden kaarden, en een vervaarelyk geraas maakten. Daar 
wLn zelfs verfdieiden, die met den mond en de oogen bedreigingen deede.i, en allerhande 
Warcil iUia vciiwuviw f __ .3 X Mlrbr»n \ron Hh* nr. Pil \vipr_ 
99 
mïifeivke kuuren aanregteden; fommigen braken de dorre takken van de boomen a , en wer- 
Jef my dLlve naar k hoofd; anderen wierpen my met hunne pis en drek; emdelyk was er 
cS, grooter dan de anderen, die zig op een kleinen tak boven myn hooid geplaa ft hebben- 
dü reat oo my aanfprong, het geen my agteruit deedt wyken , maar hy hegtede zig met het 
eh-de van zyn ftaart aan dfn tak, en hy bleef daar aU op een fchopftoel heen en weder ihnge- 
oI drie (lerk waren , vlugteden zy voor ons ; de wy^es zyn wat belemmerd om de mannetjes 
na te fpringen, om dat zy haare jongen moeten medevoeren, want zy hebben ’er gemeenlyk 
tw-’e- zy draagen ’er een onder den arm, eiihetanler, dat op haar rug zit, houdt zig met da 
voorlle pooten om haaren hals vaft. Deze aapou zyn de wildfte van allen, die ik ooit in myn 
i've-1 gezien heb, en was ons nooit mogclyk een tam te maaken, welke middelen wy ook 
T .hruikten om ons doel te bereiken. Men kan dezelve niet gemaklyk bekomen na dat men hen 
tVr-hooten heeft, omdat zy, indien zy zig met den ftaart of de pooten aan takken van boomen 
® nkpirteii niet ter aarde vallen, zo lang zy eenige levensadem over hebben; na eenen ge- 
vaunt» zomtyds een arm of been ftuk gefehooten te hebben , had ik meeimaalen rae- 
T"" 1 ’n met het arme beeft, wanneer ik zag hoe naar hy my aanka',k,,en hoe hy het gekwet- 
o ' I mnr den eenen of den anderen kant draaide; deze aaoen komen zelden op de aarde; 
tbmmigcu zeggen zelfs, dat zy ’er nooit op komen. DAMwaa, Tom. III. pag. 304. 
