232 DE NATUURLYKE HISTORIE 
men hun moge aanbieden ; maar in hun geboorteland , in Brazilien , leeven 
zy voornaamlyk van graanen en wilde vrugun, welken zy op de boomcn 
plukken (e) , want daar is hun ftandvaflig verblyf , en het gebeurt zelden , 
dat zy daar afkomen , en de aarde betreeden. 
Onderfcheidende kenmerken van deze foort. 
De faïs hebben geene^ wangzakken en geene eeltagtigheden op de bil- 
len ; zy hebben de fchutting tiiflchen de neusgaten zeer dik ; en zy hebben 
de opening der neusgaten aan de zyden en niet onder aan den neus ; zy heb- 
ben het aangezigt rond en plat; de o oren byna naakt; hunne Haart is vat- 
tende; dezelve is van onderen, naar het emde toe, naakt, overal elders 
met hair bezet. Hun hair is van eene zwartagtig-bruine kleur op de boven- 
fte deden des lighaams, en van eene bleek -vaale, of zelfs van eene vuile 
witte kleur op de onderfte deelen. Deze dieren hebben flegts één voet of 
veertien duimen grootte of lengte ; hunne Haart is langer dan het lighaam 
en het hoofd te zaraen genomen; zy gaan op vier beenen. De wyfjes zyn 
niet aan de geregelde vloeijingen onderworpen. 
(f) De natuurlyke geaartlieid der cays (fms') is zodanig, dat zy zelden nederkomen van 
een zekeren boom, dewelke eene vnigt draagt, die in peulen of hauwen zit, van voorko- 
men tennaaftenby als onze groote boonen; deze vrugt is hun gewoon voedzel: zy verzame- 
len gemeenlyk by benden , en byzonderlyk in tyden van regen. Het is een vermaak hen te 
hooren fchreeuweu, en hunne fabbat houden op deze hoornen. Voor het overige brengt 
dit dier maar één jong t’eener dragt voort; en het jong heeft die ingeeving of dat vernuft 
van deNatuur ontvangen, dat, zodra het des moeders lighaam heeft vetlaaien, hèt den hnls 
van den vader of van de moeder weet te omvatten , en zig daar onaficheidbaar vaft aan te 
houden, wanneer zy dan door de jagers vervolgd worden, fpringen de ouden met hunne 
jongen op den rug, van tak tot tak, en van boom tot boom, en beveiligen dezelve op 
deze wyze met zig zelven. Te dezer oorzaake hebben de wilden, dewyl zy deze aapen 
zelden kunnen vangen, ouden zo min als jongen, geen ander middel om hen te bekomen, 
dan door hen met pylen te fchieten , waarmede zy hen van boven van de hoornen , be- 
dwelmd, en dikwyls zwaar gekwetll, doen nedertuimelen; al.<dan, nadat zy hen van hunne 
wonden wat geneezen, en wat tam gemaakt hebben, verruilen zy hen tegen eenige koop- 
waaren, die van hunne gading zyn; ik zeg met voordagt, tam gemaakt hebben; want in 
den beginne, wanneer zy eerft gevangen zyn, zyn zy zo woeft, en byten zo geweldig, dat 
’er dikwyls geene mogelykheid is om hun het geen zy aangevat hebben, te doen loslaaten, 
zodat men hen foratyds moet afmaaken om hen meeller te worden, ybyage de de Lery, 
fag. 164 . 
BE- 
