AANHANGZEL TOT DE HISTORIE VAN DEN MENSCH. 1 - 7 % 
Ontleedkundige Geneesheeren verzameld onder den naam van ziektsn der 
eierfïokken, zijn mogelijk in grooter getal dan die der ziekten van enig an- 
der deel des lighaaras , en dit moet ons niet verwonderen ^ naardien men weet 
dat die deelen, boven de andere en onafhanglijk van hunne voeding, in 
eenen bijna geftadigen arbeid zijn, die niet gefchieden kan dan ten hun- 
nen kosten, dezclven wouden moet maaken en eindelijk met lidtekenen 
bedekken. 
De blaasjens , welke bijna de geheele zelfdandigheid van de zaadballen der 
■wijfjens uitmaaken en w^elke men tot onzen tijdvoor de eieren der leevend- 
baarende heeft aangezien , zijn anders niet dan de bewaarplaatfen van eene 
gezuiverde lympha, die de ecrlte grond van het zaadvogt uitmaakt: dceze 
Jympha, welke de blaasjens vervult, bevat nog geen een bezield klompjen, 
nog geen een leevend of beweegend deeltjcn ; maar zoo dra zij door het 
klierachtig lighaam is doorgezijgd en in deszelfs holligheid is verzameld, 
verandert zij van aart; want van dien tijd af aan Ichijnt zij, evenals het zaad- 
vogc van het mannetjen , te beflaan uit een oneindig getal leevende bewerk- 
tuigde deelcjens en geheel gelijk aan die, welke men in het vogt waarneemt, 
dat door het mannetjen uitge worpen, of uit zijne zaadblaasjens gehaald wordt. 
Het was dan door eene lompe vergisfing dat de hedendaagfe Ontlceders, 
voor het. llclzel der eieren ingenoomen, decze blaasjens, die de zelfllan- 
digheid van de zaadballen uitmaaken cn derzelver bewerktuiging vormen, 
voor de eieren- der leevendbaarende wijfjens aanzagen; cn het was niet al- 
leen eene valfche gevolgtrekking dat men de wijze der voortteeling van de 
eierleggende dieren op de leevendbaarende hadt toegepast, maar ook eene 
groote dwaaling dat men het ei bijna alle de magt en uitwerking der voorc- 
teeling toefchreef. In alle geflagcen bevatte het ei, volgens deeze natuur- 
kundige ontlceders de heilige fchat der voorbeftaande vrugtjens, die, om 
zig te ontwikkelen, ficgts door den geest van het manlijk zaad Caura femi- 
nalis') behoefden opgewekt te worden; de eitjens van het eerde wijf jen be- 
vatteden niet alleen de zanden of vrugtjens van de kinderen , welke zij moest 
of kon teelcn, maar zij bevatceden ook nog alle de vrugtjens van haare na- 
koomlingfchap, hoe talrijk en hoe verre verwijderd zij ook moge zijn. Niets 
is valfcher dan alle die denkbeelden ; mijne proefneemingen hebben klaar ge- 
toond dat ’er geene eieren in de leevendbaarende wijfjens zijn, dat zij, zoo 
wel als de mannetjens, hun zaadvogt hebben, dat dat vogt in dc hollig- 
heid van de klierachtige lighaaracn huisvest, dat het, gelijk dat der man- 
netjens, eene oneindige menigte leevende bewerktuigde deeltjens bevat. 
Diezelfde proeven toonen ook dat de eierleggende wijfjens, zoo wel als de 
leevendbaarende, hun zaadvogt hebben, pheci gelijk aan dat der man- 
netjens, dat dat zaadvogt van het wijfjen in een zeer klein deel tjen van het 
ei bevaris, dat men het roofjen noemt; dat men dat roofjen van het ei der 
eierleggende wijfjens met de klierachtige lighaamen van de zaadballen der 
leevendbaarende moet vergelijken, naardien het in dat roofjen is dat het zaad 
van het eierleggend wijfjen gekleinsd en bervaard w'ordt, oven gelijk het 
zaadvogt van het leevendbaarend wijfjen gekleinsd en bewaard wordt iu hea 
