1^4 DE NATUURLYKE HISTORIE. 
yodfgc Tighaamen , op onbezielde asch , in het midden van verrotting en dood, 
m den ichoot der lijken , die in cenen onftourbaaren nagc en ftilte rusten , in zoo 
wemig tijds cene zoo groote menigte infekten , onder elkandcrcn zoo ongelijk, 
die mets gemeens liebben dan hunne oorfprong, ontdaan, die Leeuwen- 
hoek en UE Reaumur deeds van eenc vreemder gedaante en van een ver- 
fchillend en zonderlinger maakzel gevonden hebben? 
Daar zijn viervoetige dieren die \'ol neeteti zijn. Vader Kir c her (^Scrut. 
pert. Secf. I, Cflp, VII; rrpirjm. 3 ^ Mund. fulterran. Lib. Xll_) zag niet een 
vergrootglas, in de bladeren van de Talie, cene Toort van netwerk, als een fpin- 
neweb zaaraenhangende , waarvan alle de maazen een oneindig getal kleine dier- 
tjens vertoonden. Sw/^!M mrrdam beeft bet lijk cens diers gezien, dat van 
een milliuen wormen grimmelde; derzelver bocveelhcid was zoo oiitzagchelijk. 
groot, dat bet niet mogelijk was het vleescb tc ontdekken, dat niet genoeg- 
zaam was om hen te voeden ; het kwam dien fchrijver voor dat het alles "in wor- 
men verkeerde. 
Maar zoo die organifche klompjens allen wezens gemeen zijn als hun wezen 
en hunne tverking onverderHijk zijn, moelben die kleine diertjens altijd van de- 
zelfde iboit, van dezelfde gedaante zijn, of zoo dceze afhangt van ‘inimie zaa- 
meuvoeging, hoe koomt het dan dat zij in cenzelhie lighaam' niet in het onein- 
dige verlchillen? waarom, eindelijk, geleckcti die van ons lijk naar de vlicg- 
jens, die uit den wijn-drcesfein koomen? 
gclladigc cii cenpaarige werking der levenswerktuigen 
de fijrifte en gezuivcrlle deejen onzer zelfdjndigheid affeheidt en doet vervlie- 
gen ; zoo het nodig is dat wij daaglijks de groote verliezen , welke zij door de 
iiitvloeijingeii naar bulten en door alle de affeheiding -ivcgen lijdt, vergoeden; 
zoo het, eindelijk, noodzaakiijk is dat de voedende deeleii van het voedzcl , 11a 
de kookingen en alle de bewerkingen ontvangen tc hebben, welke dc kragt on- 
zer ingewanden^ dezelve doet ondergaan , zig wijzigen , gclijkav.rtig met de an- 
deie worden, zig vestigen en zig hechten aan dc einden der hair - huisjens tot zij 
daaiuit gedreven en op hunne beurt door andere vervangen worden , die ook 
wederom weggedreven kunnen worden, dan hebben wij reden om te geloovcn 
dat het zelfdiuidig cn levendig gedeelte van ons ligliaam den aart van bet voed- 
zel, dat wij gebruiken, moet aanneemen, en van'hctzelve dc grond- eigeiitclir.p- 
pen en het vorm- vermogen , welke zij bezitten, moet ontlcencn. 
De hoetlaiugheid en veelheid van het vleetch (zegt de Heer de Buffon in de 
Nat. Hift. van bet Hert VI. D. bladz. 18) veraiideren naar het verfchil van het 
voedzel: die werktuignjke ftojfe^ welke hit dier door de voeding of' fpijsbewerkhh^ 
gelijkaartig met zijn lighaam maakt ^ is derhalven niet vnlflrèkt onvirfihiilig 'm 
'deeze of ge eve wijzigh^e ontvangen: dezelve is niet volkoomen ontbloot van da 
gedaante •. mike zij te vo ren hadt en behoudt enige kenmerken van den indruk des 
veorgaanden Jlaats en werkt overznlks door haare eigene gedaante op die van het 
bewerktuigd lighnam V welk daardoor gevoed wordt M-fm mag derhalven 
vermoeden dat dieren , die altijd eene en dezelfde foort van voedfcl gebruikten , in 
korten tijd iets van dat voedzel zouden aanneemen .... Het voedzel zou zig niet 
langer geheel vermengen met de gedaante van het dier , maar het dier zou deels 
eenflagtig worden met de gedaante van het voedzel. 
Naardien nu indedaad de voedende en organifche klompjens bet weefzel van 
de vezelen van ons lighaam fpinnen , naardien zij de bron der geeden , van 
het bloed en der vogten oplevcren en naardien zij dagelijks weder herboren wor- 
den men met waarfcliijnhjkhcid denken dat het hetzelfde temperament moet 
verkrijgen, dat int dezelve voortfpniit, Dns moet, gedreng geljirooken , eu in 
eenen zekeren zin, net temperament van een lighaam dikwijls veranderen, daii 
uitgeput, dan verlterkt worden, door dc hoedanigheid en het verfcliillend meng- 
zd der fpijzen , niet welke het zig voedt. Deeze gevolgtrekkingen zijn betrek- 
lijk 
