I 
AANHANGZEL TOT DE HISTORIE VAN DEN MENSCH. 193 
BYVOEGZEL 
Op het hoofdfluk, waarin van de Bevalling gehandeld wordt , 
II Deel, bladz. 192. en volgg. 
I. Waarneeming omtrent de menschlijke vrugt^ welke men bij de 
reeds aangehaalde kan voegen. 
D e Heer Roume van Saint-Laurent in het eiland Grenada heeft gelegen- 
heid gehad den miskraam ecncr Negerin waarteneemen , welken men hem 
gebragt hadc. In cene menigte geronnen bloed was een zak van de grootte 
van een hoender -ei, de vliezen fcheencn zeer dik en hadden met hunne bui- 
tenfte oppervlakte aan de lijfmoeder vastgezeten, zoo dat het wel zoude kun- 
nen zijn dat alle de beklecdzels flegts cene foort van moeder -koek waren: 
„ Den zak geopend hebbende ” zegt de Heer Roume, „vond ik denzel» 
„ ven vol van eene dikke Hof als ei- wit, naar het geele hellende: het 
„ vrugtjen was iets minder dan zes lijnen lang, het was aan de bekleedzelen 
5, vast met eenen zeerbreeden en zeer korten navel -llreng van flegts omtrent 
„ twee lijnen lengte: het hoofd, dat bijna mismaakt was, onderfcheidde 
5, zig egter van het overige van het lijf: men kon den mond, neus, noch 
„ de ooren onderfcheiden; maar de oogen waren zigebaar door twee zeer 
,, kleine donkcrblnauwo Ui-mgon. i-fet barr was ü0er groot en fcheen door 
„ zijnen omtrek do holligheid van de borst te verwijden. Schoon ik dat 
„ vrugtjen in eenen fchotei met water gelegd had om het te wasfehen, belette 
„ zulks egter niet, dat het hart zeer llerk klopte en omtrent drie maaien in 
,, den tijd van twee feconden geduurende vier of vijf minuuten, vervolgens 
„ verminderden de kloppingen in kragt en fnelheid cn hielden omtrent vier 
„ minuuten daarna t’cenemaal op. Het lluitbeen was omtrent anderhalve 
„ lijn lang, hetgeen, in den eerden opflag, dit vrugtjen het voorkoomen 
„ van dat van eenen gedaercen aap gaf. Men kon de beenderen niet onder- 
„ fcheiden ; maar men zag egter, door het vel van het ageerde van het 
„ hoofd, eene vlak in de gedaante van eene ruit, welker hoeken domp wa- 
„ ren, hetwelk de plaats fcheen daar de opperhoofds - kroon - en agterhoofds- 
„ beenderen zig in het vervolg vereenigen moeden, zoo dat zij aan don 
„ gronddeun reeds kraakbeenig waren. De huid was een zeer dun vellctjcn. 
„ Het hart was duidlijkzigtbaar door het vel henen en van eene roode kleur, 
„ wel bleek, maar zeer duidlijk. Men onderfcheidde ook aan den grond- 
,, deun van het hart enige kleine verlengingen, die waarfchijnlijk de begin- 
„ zelen der flagaderen cn misfehien ook der aderen waren , daar waren ’er 
XVllL Deel. B b 
