«20 
DE NATUURLYKE HISTORIE, 
waaren te gaan haaien ; hij Icide eiken dag ten ruinften twee maaien en fointijds 
vier maaien den weg van Frescati tot Metz af, die 1800 roeden lang is. 
De Bisfehop van Metz in het jaar 1760 geftorven zijnde wierdc dit paerd tot 
dc komst van den tegenwoordigen 'Bisfehop , in het jaar 17Ó2, gebruikt, zonder 
het te ontzien, tot allerlei tuin -werk en dikwijls wierdt het voor de chais vaa 
den Kastelcjn gelpannen. ... 
De tegenswoordige Bisfehop gebruikte, bij zijne aankomst te Frescati, dit 
paerd tot hetzelfde werk als zijn voorganger; en alzoo men het zeer dikwijls 
liet loopen, befpeiirdc men in het jaar 1766 dat het dun begon te worden en toen 
gebruikte het de Bisfehop niet meer voor den wagen van zijnen hofraecller en 
liet het flegts een fchoffel in de laanen van den min trekken. Dit werk bleef 
het verrigten tot in het jaar 1772 van het aanbreeken van den dag tot het vallen 
van den avond, behalven den fchofttijd der arbeiders. Toen belpeurde men dat 
dit werk bet te moeielijk begon te vallen en men liet het een klein mist - karretjen 
maaken , half zoo groot als de gewoone , waarin het dagelijks zand , aarde, mist 
enz. reedt. Dc B'isfchop , die niet wilde dat men dat paerd Ifii zoude laaten 
ftaan, uit vrees dat het dan welras zoude fterven en die het zoo lang mogelijk in 
het leven wilde houden, beval dat, als het paerd vermoeid fchcen , men het vier 
cn twintig iiiiren zoude laaten rusten ; maar men was zelden in het geval van dit; 
te moeten doen ; het gong voort wel te ecten , het bleef vet en welvaarcnde tot 
het eind van den herfst van bet jaar 1773 wanneer het zijn haver bijna niet meer 
kon kaauwen en denzelven in de mist bijna onverteerd begon uittewerpen. Flet 
begon te vermageren ; de Bisfehop beval dat men de haver zou kneuzen , en het 
inierd fchcen geduurende den winter weder vetter te worden ; maar in de maand 
Tebruarij van het jaar 1774 hadt het groote moeite om zijn mist -karretjen twee 
of drie uuren ’s daags te trekken en vermagerde op het gezigt. Des dingsdag 
van de weck voorPaafchen viel het, zoo dra het was aangefpannen , op den eer- 
Iten ftap, dien het doen wilde, tegeiis den grond; men kreeg het met moeite we- 
der ovcrcinde, men bragt het weder naar Ital, daar het gong leggen, zonder te 
willen ecten, klaagde, opzwol en den volgenden vrijdag llorf, geevende eenen 
afgrijslijken ilank van zig. 
'Dit paerd hadt zijne haver altijd wel gegeeten enzecrfchielijk; het hadt, toen 
her Borf, de randen niet langer dan de paerdèn die gewoonlijk hebben, als zij 
twaalf of vijftien jaaren oud zijn ; de eenigfte blijken van ouderdom , welke het 
gaf, waren knokkels en de geledingen der knieën, welke war dik waren; het 
hadt veel wit hair en de oogkuilcn zeer diep ingezonken ; het heeft nooit fpat' 
len of gallen gehad. 
Zie daar dan in het Paerd het voorbeefd van een individu, dat vijftig j'aa- 
ren geleefd heeft, dat is het dubbeld van den gewoonen leeftijd dier dieren; 
de analogie bevestigt in het algemeen hetgeen wij flegts uit enige bijzondere 
feiten wisten dat ’er in alle foorten, en bij gevolg in het menschlijk geflagc 
zoowel als indatvaji het Paerd, enige individus moeten gevonden worden ^ 
welker leven tot het dubbeld van het gewoon leven gerekt wordt, dat is, 
tot honderd en zestig jaaren, in plaats van tagtig. Deeze voorrechten van 
dc Natuur zijn, wel is waar, verre van elkanderen geplaatst in tijd en op groo.- 
te afflandcn in plaats ; het zijn de hoogftc prijzen in dc algeinecne loterij van 
het leven; maar zij zijn egter genoeg om rot zelfs den oudllen grijsaart de- 
hoop op eenen nog hoogeren ouderdom te geeven. 
Wff hebben gezegd' dat eene reden om te leeven fs geleefd te hebben en 
julks hebben wij getoond door de Tafel der waarfchijnlijkhcden van deduiï- 
