i22 
DE NATUURLYKE HISTORIE. 
gelukkigst geweest was, die van vijf en vijftig tot vijf 
cn zes ig jaaren was geweest; deeze bekentenis deedt hij^ ter goide? trouwl 
men ^ gezegde door duidiijke en vertroostende waarheden. Als 
mnl-r iemands ftaat gevestigd, zijn naain is ge- 
waakt, hij heeft Z!jn aanzien verkregen, zijn levensftand is bepaald, zijne 
wel uitgevallen, zijne ontwerpen zijn ver- 
vuld of mislukt, zijne meefte driften zijn bedaard, of ten minden verkoeld 
omtrent den arbeid, welken elk der 
iiiidï?''die oHiever minder be- 
dnn^l’ a ^‘^ï'^^den kunnen, omdat het tegenwigt zijner verdiensten 
door de dem van het algemeen bekend is; alles loopt in het zcdenliike te 
men tot voordeel van den ouderdom tot wanneer het verval van kragtra en ver- 
mogens en andere natuurlijke kwaaien het ftil en zoet genot vaf dl door 
S dooïet^'"^^ ons geluk kunnLuitmlken! to" 
Het droevigst denkbeeld, dat is, het denkbeeld dat het drijdigst is mcc 
het geluk van den mensch, is het vast vooruitzigt van zijn nabijljndc eind 
dat denkbeeld maakt de meede oude lieden ongelukkig! zdli Sr die’ 
vvelke de beste gezondheid genieten en nog niet zeer oud zijn • ik bid hen 
zjg op mij teverlaaten; zij^iebben, als z| zeventig jaaren^lld zijn ^ 
tig jilïn old‘' 7 iir niaanden levens te hoopen; als zij vijf en zeven? 
vema^ten 7° ^^“'g.vicr jaaren en zes maanden levens te 
'zijn kunnen ^ ^n tagtig jaaren oud 
Zijn4 cinJ dan voo?7f levens rekenen; daar is dl geen nabij 
vrijwillig nader bij te brlS7? ImH ^ fcheppon in hetzelve 
■^ 1 . ^ •• het beste gebruik evenwel dat de mensch van 
de kiagt van zijnen geest maaken kan, is de beelden van alles wat hem be- 
haagen kan te vergrooten door dezelve nader bij te brengen enintcgendeeïalle 
onaangenaame voorwerpen cn vooi-al de denkbeelden, die hemliSkki- 
h77t verkleinen door dezelve te verwijderen, en dfartoe is 
hc dikwijls genoeg dat men de dingen befchouwt gelijk zi waarlijlc In 
het leven, of, als men wil, de duuring van ons bellaan behoon ons niet we 
dan voor zoo verre wij het gevoelen; wordt nu dat gevoel van oi sTell 
met door den flaap afgebrooken? wij houden eiken nagt op te beflaan ^ l 
dus kunnen WIJ ook het leven niet als een onafgebrooken vervohr van een door 
ons gevoeld wordende bellaan befchouwen ; het is geen dool!! de 
her IS een draad door knoopen verdeeld, of liever door airnndiiwcn n- 7’ 
; dt. brenp’on, hr/en^LldTe S ^ 
laatlleaffnijdmg, elke vertoont ons wat hetzij optehouden te beflaan- wal 
r cl'? 7 bezig gehouden met de grooter of kleiner lengte van die kil 
Waarom niet en het leven en den dofd aangezln vil 
bJoode harren daii flcrke zie- 
,■ n’rr ^‘^’^^becld van den dood altijd te llerk vergroot ziin 
voortga g altijd verhaast, zijne aannadering te zeer gevreesd, enlijn gezil 
wordt ondraaglijk; men bekent niet dat men ongeluUig zijn belSvcS, 
