V 
cï8o DE N A T Ü U R L Y K E HISTORIE. 
als ik mij van beiden mijne oogen bedien om kleine letteren teleezen, ik alle de 
letteren duister zie en als ik mijn regter oog afwend, om mij flegts van het 
flinker te bedienen, zie ik het beeld dier letteren ook wegdraaien en zig van 
het beeld van het flinker oog fcheiden, zoo dat die twee beelden mij voor- 
koomen in verfchillende vlakken te zijn; dat van het regter oog is niet zoo 
haast van dat van het flinker oog geichciden of dit blijft zeer duidlijk en zui- 
ver; en als het regter oog op een ander gedeelte van het boek gerigt blijft, 
koomt het mij, naardien decze plaats verlchillende van de andere is, als op 
een verfchillend vlak voor, en niets met het andere getneen hebbende, doet 
het mij in het, geheel niet aan en verwart in geene deden het duidlijk gezigt 
van het flinker oog: deeze gewaarwording van het regter oog is nog ongevoeli- 
ger, als mijn oog, gelijk gewoonlijk gebeurt als ik lees, buiten de regels en 
op den rand valt, want in dat geval , waarin het voorwerp, de rand name- 
lijk, van cenc gelijke witte kleur is, kan ik naauwlijks befpeuren, als ik ’er 
op let, dat mijn regter oog iets ziet. Het fchijnt hier dat, als ik het zwak 
oog afwend, het voorwerp meer duidlijkheid aanneemt; maar, dat de tegen- 
werping regcflrecks tegenfpreekt is dat de beelden, die verfchillende van die 
van het voorwerp zijn, de gewaarwording in het geheel niet verwarren, terwijl 
de beelden, die gelijk zijn aan het voorwerp, haar veel verwarren, als zij 
zig niet geheel kunnen Vereenigen; voor het overige koomt deeze onmoge- 
lijkheid van cene volmaakte vereeniging van de beelden in de twee oogen 
in korte gcz’gcen, gelijk het mijn, dikwijls minder van de ongelijkheid in 
kragc van de oogen dan van eenc andere oorzaak; deeze is de te groote nabijheid 
der twee oogappelen , of, dat op hetzelfde uitkoomt, de te groote wijdte 
van den hoek der twee gezigt -lijnen, welke gedeeltelijk dat gebrek van ver- 
ceniging veroorzaakt. Men begrijpt wel dat, hoe nader men een klein voor- 
werp aan de oogen brengt, hoe meer ook de tiisfchenwijdte der twee oogap- 
pelen vermindert ; dan naardien deeze vermindering haarc grenzen heeft en de 
oogen zoodanig geplaatst zijn, dat zij geen grooteren hoek kunnen maaken 
dan van ten hoogften zestig graaden door de twee gezigcftraalen , zoo volgt 
daaruit dar, zoo dikwijls men met beiden de oogen van zeer nabij ziet, het 
gezigt vermoeid en minder duidlijk ivordt, dan als men flegts met een enkel 
oog ziet; maar dut belet niet dat de ongelijkheid van kragt in beiden de oo- 
gen dezelfde uitwerking voortbrengt, en ’er bijgevolg veel voordeel is in 
het zwak oog aftewenden , en zoodanig aftewenden, dat het een beeld ont- 
vangt, verfchillend van dat, waarmede het fterkst oog bezig wordt gehou- 
den. 
Zoo ’cr daar omtrent nog enige twijfelingen overblijven, is het gemaklijk 
dezelve wegreneemen door eene proef, die zeer ligt re doen is; ik onderdel 
dat men de oogen gelijk hebbe, of ten ten naasten bij gelijk, dan heeft men 
flegts een bolrond glas te neemen en het op óenen halven duim afftands van 
het een oog te plaatfen , dan zal men dat oog zeer ongelijk in kragt met het 
jander maaken; als men dan met beiden de oogen Icczen wil, zal men cene 
yeirvvaning in de letteren belpeuren, door die ongelijkheid veroorzaakt, wel- 
h 
