AANHANGZEL TOT DE HISTORIE VAN DEN MENSCH, 233 
Ik zie dan niet dat ’er een middel te vinden is voor fcheelc oogen, als zij 
zoodanig zijn ter oorzaake van hunne te groote ongelijkheid in kragt; het 
eenigst dat men , naar het mij toefchijnt , met grond zoude kunnen voor- 
ftellen, zou zijn het gezigtvan het fterkst oog te verkorten, opdat, de oo- 
gen minder ongelijk zijnde , men in ftaat zoude zijn die alle beiden naar het- 
zelfde punt te rigten, zonder het gezigt zoo veel te verduisteren als het te 
voorenwas;hetzou,bij voorbeelcj , genoeg zijn voor iemand , die é ongelijk- 
heid van kragt in de oogen heeft, 'in welk geval hij noodzaaklijk fcheel ziet, 
het zou genoeg zijn, zeg ik, die ongelijkheid tot i te brengen om te man- 
ken dat hij niet meer fcheel zage. Men zou dit misfehien uitwerken , als men 
begon met het goed oog geduurende enigen tijd te bedekken, om het flegt 
oog dcrigtingen alle de kragt te geeven, welke het gebrek aan gewoonte 
van ’er zig van te bedienen het benoomen heeft en als men hem vervolgens 
eenen bril liet gebruiken , van welken het glas, voor het flegt oog gefchikt, 
vlak ware, en het glas voor het goed oog bolrond, zou dat oog ongevoelig 
zijne kragt verliezen en bij gevolg minder in Haat zijn om onafhanglijk van 
het ander te werken. 
Ik heb, de beweegingen der oogen vanverfcheiden fcheel ziende waarnee- 
mende , opgeraerkt dat in alle gevallen de oogappels der twee oogen niet 
nalaaten elkandercn vrij naauwkeurig te volgen en dat de hoek van doorfnij- 
ding van de twee gezigt -lijnen bijna altijd dezelfde is, in plaats dat in de ge- 
woone oogen , fchoon zij elkanderen zeer naauwkeurig volgen , die hoek 
kleiner of grooter is; naar evenredigheid van de verwijdering of nadering 
der voorwerpen ; dit alleen zou genoeg zijn om te bewijzen dat de fcheele 
llegcs met een oog zien. 
Klaar het is gemaklijk zig door eene ligte proefneeming daar geheel van te 
overtuigen: pituica roiif^elzL^de 00^ een soed-^licJic» over een venller , 
houd een klein voorwerp voor zijne oogêii, als bij~voorbeeld, eene fchrijf- 
pen, en zeg hem dat hij daar naar zien moet; beziet dan zijne oogen en gij 
zul/geraaklijk het oog onderkennen , dat naar het voorwerp gerigt is , bedek 
dat oog met de hand, en terftond zal die fcheele, die met beiden oogen meen- 
de te zien, zeer verwonderd zijn de pen niet meer te zien en zal genood- 
zaakt zijn zijn ander oog te rigten, en het naar dat voorwerp te wenden, om 
het te befpeuren; deeze waarneeming is algemeen voor alle fcheel ziende; 
dus is het ook zeeker dat zij maar met een oog zien. 
Daar zijn menfehen, die, zonder fcheel te zien, egter eene valfche rig- 
ting ' in een der oogen hebben , die evenwel niet aanraerklijk genoeg is 
oni zeer lelijk te ftaan; hunne twee oogappelen gaan gelijk, maar de twee 
gezigt -lijnen, in plaats van naar evenredigheid van den aflland der voor- 
werpen gebogen te zijn, blijven altijd wat meer of wat minder gebogen, 
of zelfs "bijna evenwijdig ; dat gebrek , dat vrij gemeen is , en dat men 
eenen valfchen trek in de oogen kan noemen, heeft dikwijls de ongelijk- 
heid van krrgc in de oogen tot oorzaak en, zoo het van eene andere oor- 
zaak koomt, als van enig toeval, of van eene gewoonte, in de wieg aange- 
gewend, kan men ’er zig gemaklijk van gencezen. Het ftaat aantemerken 
dat deeze foorc van fcheel ziende de voorwerpen dubbel hebben moeten zien, 
XFIII. Deel. Gg 
