AANHANGZEL TOT DE HISTOUTE VAN DEN MENSCH. 235- 
ren, in plaats van dat het vrij moeijclijk is om te begrijpen hoe het zoude 
kunnen zijn dat het oog zig naar den neus wendde , tenzij men zegge dat het 
is om dat al te groot licht te ontwijken ; wat daar van zij, men kan dat gebrek 
altijd verhelpen, als de oogen niet al te ongelijk van kragt zijn, door het 
goed oog geduurendc veertien dagen te bedekken. 
Het is dan klaar uit hetgeen wij tot hiertoe gezegd hebben dat men niet 
met beiden oogen te gelijk fcheel kan zien; als men ilegcs enigzints over het 
maakzel van het oog en over het gebruik van dat zintuig heeft nagedagt, zal 
men de onmogelijkheid daarvan inzien en de ondervinding zal ons ver- 
der geheel daarvan overtuigen ; maar daar zijn menfehen , die , zonder 
met beiden oogen tegelijk fcheel te zien, beurtelings dan fcheel zien mot 
het een, dan met het ander oog en ik heb deeze opmerking op drie verfchil- 
lende perfoonen gemaakt; die drie perfoonen hadden de oogen van ongelijke 
kragt; maar het fcheen niet dat ’er meer dan ^ ongelijkheid van kragt ware in 
de oogen van dengeenen, die dezelve ongelijkst van alle hadt. Om verre af 
zijnde voorweipcn te zien, bediende hij zig van het ilerkst oog en het ander 
oog wendde zig naar den neus, of naar de (laapen; en om al te digt bij zijn- 
de voonverpen, als druk -letters, op eenen kleinen afftand, of al te heldere 
voorwerpen, als het licht van eene kaars , te zien, bediende hij zig van het 
zwakst oog en het ander draaide hij naar den eenen of anderen hoek weg. 
Na hen aandachtig befchouwd te hebben , befpeurde ik dat dit gebrek van 
eene andere foort van ongelijkheid in de oogen kwam; deeze perfoonen kon- 
den zeer duidlijk met het een oog op twee cn drie voeten afllands leezen en 
konden niet digter dan op vijftien of agttien duimen met hetzelfde oog lee- 
zen, terwijl zij met het ander oog op vier duimen en op twintigen dertig 
duimen affends leezen konden ; deeze foort van ongelijkheid maakte dat zij 
zig alleen van het fterkst oog bedienden, zoo dikwijls zij verre afgelegen voor- 
werpen wilden befchouwen en cm wai cn het zwakst oog te 
gebruiken om dc voorwerpen, die al te digt waren , te zien. Ik geloof niet 
■ dat men dit gebrek verhelpen konne, tenzij door eenen bril tc gebruiken 
met een bolrond en een holrond glas, naar evenredigheid van de fterkte of 
zwakheid van elk oog; maar men zou meer proeven daar op moeten genoomen 
hebben dan ik gedaan heb om van eenen goeden uitllag verzeekerd te zijn. 
Ik heb verfcheiden perfoonen gevonden, die, zonder fcheel te zijn, de 
oogen zeer ongelijk in fterkte hadden ; als die ongelijkheid zeer aanmerklijk 
is, als, bijvoorbeeld, van ^ of |, dan draait het zwak oog niet af , omdar. 
het bijna niet ziet, en men is in het geval van die maar.ecn oog hebben, wier 
verduisterd of met een vlies bedekt oog evenwel de beweeging van het goed 
oog volgt; dus wanneer de ongelijkheid te klein, of veel te groot is, zijn 
de oogen niet fcheel, of, zoo zij het zijn, kan men dezelve regt maaken, 
met, in beiden de gevallen, het goed oog enigen tijd te bedekken, maar als 
de ongelijkheid zoo groot is, dat het een llegts dient om het ander te verduis- 
teren en deszelfs gewaarwording te verwarren , zal men met een oog fcheel 
zien , zonder dat ’er helpen aan is ; en als de ongelijkheid zoodanig is , dat het 
