238 DE N A T U U R L Y K E HISTORIE. 
die flcgts in onderflelle, het koomt op hetzelfde uit met opzigt tot de mee- 
V üc gevolgtrekkingen, welke men ’er uit kan afleiden, en ik zou niet vreemd 
zijn van te geloovcn dat de Heer Rameau, in plaats van dat beginzel in 
'de Natuur gevonden te hebben, het uit de vergelijkingen van de beöefe- 
, ning zijner konsr getrokken heeft; hij heeft gezien dat hij met deeze onder- 
'' flclling alles verklaaren kon , toen heeft hij dezelve ook aangenoomen en ge- 
zogt haar in de Natuur te vinden. Maar bellaat zij ’er wel in? is het wel 
waar dar, zoo dikwijls men eenen klank hoort, men drie verfchillende klan- 
^ ken hoort? niemand hadt zulks voor den Heer Rameau befpeurd; het is 
dan een vcrfchijnzcl, dat op zijn best in de Natuur alleen voor muzijkkundige 
ooren bellaat; dit fchijnt de Schrijver tocteftemmen, als hij zegt dat zij, die 
ongevoelig zijn voOr het vermaak van de muzijk , ongetwijfeld flegts den 
, ' ■ grond- klank hooren en dat zij, die het oor zoo gelukkig gefield hebben om 
te gelijk en den grond -klank en de bijkoomendejjlanken te hooren, nood- 
/ zaaldijk zeer gevoelig zijn voor de aangenaamheid der harmonie. Deeze 
iswcêr eene andere onderllelling, die, wel verre van de eerfle te bevesti- 
gen, ons flegts aan dezelve zal doen twijfelen. Een wezenlijk vereischte 
vffn een natuurlijk en indedaad in de Natuur plaats hebbende vcrfchijnzel is 
dat het algemeen zij' en algemeenlijk van alle menfehen befpeurd worde ; 
maar hier bekent men dat ’er flegts een klein getal menfehen is, die in Haat 
zijn het te onderkennen; de Schrijver zegt dat hij de eerfle is die het gemerkt 
heeft, dat de Muzijkfpcelers het zelfs niet befpeurd hadden. Dat verfchijn- 
zel is dan ook niet algemeen, noch wezenlijk; het beflaat niet dan voor 
den Heer Rameau en voor enige even muzijkaale ooren. 
De proeven, door welke de Schrijver zigzelvcn heeft gezogt te bewijzen 
dat een klank, van twee andere klanken verzeld is, vnn welke de een de 
twaalfde en de ander de zeventiende boven dienzelfden klank is, fchijnen mij 
toe niet beflisfende te zijn; want de Heer Rameau zal moeten bekennen 
, dat het in de fcherpe klanken en zelfs in alle de gewoone klanken niet moo-e- 
lijk is te gelijk den twaalfden en den zeventienden naar boven te hooren en hij 
is genoodzaakt te bekennen dat die verzeilende klanken niet gehoord worden 
dan in de grove klanken , gelijk die van eene groote klok , of van eene lange 
I fnaar ; de ondervinding, in plaats van hier een algemeen feit te geeven, 
geeft, gelijk men ziet , zelfs voor muzijkaale ooren flegts een bijzonder feit, 
en nog zal dat bijzonder feit verfchillend zijn van hetgeen de Schrijver be- 
weert; want een muzijkant, die nooit van het flclzel van den Heer Ra- 
meau hadde hooren fpreeken, zou misfehien de twaalfde en de zeventiende 
in de grove klanken ook niet hooren; en al zeide men hem van te vooren dat 
de klank van die grove klok, dien hij hoort, geen enkelvoudige klank is, 
ipaar een klank uit drie klanken beilaande, zou hij kunnen toefleminen dat 
„ hij indedaad drie klanken hoorde , maar hij zou zeggen dat die drie klanken de 
grond- klank, de tiers en de quint waren. 
Het zou den Heer Rameau dan veel gemaklijker gevallen zijn deeze laat- 
fte betrekkingen te doen aanneemen dan die, welke hij gebruikt, als bijge- 
zegd hadd’ dat elke klank uit den aart uit drie klanken is zaamengelleld, te 
I 
