240 DE NATUURLYKE HISTORIE. 
goudvinken , cijsjens zijn zeer vatbaar voor de indrukzelen van de rauzijk- 
toonen , naardien zij vrij lange deuntjens leeren en onthouden. Bijna alle 
andere vogelen worden ook door geluiden aangedaan; de papegaaien, de 
broek- ekfters, deckfters, defpreeuwen, de meerlen leeren het fluitjen na- 
fliiiten en zelfs praaten; zij bootfen ook de ftcm en het gefchreeuw der hon- 
den , der katten en andere dieren na. 
Over het algemeen hebben de vogelen van bewoonde en van ouds befchaaf- 
de landen de llem zagter , of het gefchreeuw minder fcherp dan die van woefte 
ilreeken en bij de wilde volkeren. De vogelen van Amerika, bij die van 
Europa en Afia vergeleken, leveren daarvan een treffend voorbeeld op: men 
kan met waarheid zeggen dat ’erin de Nieuwe Waereldniet dan fchreeuwen- 
de vogelen gevonden zijn en dat, op drie of vier foortenna, gelijk de or- 
ganist, de fcharlatc, de fpotvogel, bijna alle de andere vogelen van dat wijd- 
uitgellrekte waerelddeel de ftem zeer onaangenaam voor ons gehoor hadden 
en tegenswoordig nog hebben. 
Men weet dat de meeste vogels des te harder zingen hoe meer geraas of 
geklink zij hooreh op de plaats daar zij opgefloten zijn. Men kent den ftrijd 
van den nagtegaal tegens de menschlijke Item, en daar zijn duizend bijzonde- 
re voorbeelden van het muzijkaal inftinft der vogelen , van welke men de 
moeite niet genoomen heeft de bijzonderheden optefchrijven. 
Daar zijn zelfs enige infekten, die gevoelig fchijnen voor de indrukzelen 
van de muzijk; het feit van de ipinnen, die zig uit hunne webben laaten zak- 
ken en hangen blijven zoo lang het geluid der fpecltuigen duurt en vervol- 
gens weder naar hunne plaats klimmen , is mij door een vrij groot getal oog- 
getuigen bevestigd om ’er bijna niet meer aan te twijfelen. Ieder een weet 
ook dat men , met op ketels te kloppen , de bijen -zwermen doet nederflrijken 
en dat men het lastig gepiep der krekels door een groot geraas kan doen op- 
houden. 
OVER DE STEM DER DIEREN. 
Ik kan mij bedriegen, maar het heeft mij toegefchenen dat de bewerktui- 
ging, door welke de dieren hunne ftcm doen hooren, verfchillende is van 
die der menschlijke ftem; het is door de uitademing dat de mensch zijne ftem 
vormt, de dieren daarentegens fchijnen dezelve door inademing te vormen. 
De haanen ftrekken zig, als zij kraaien, zoo lang zij kunnen uit, hun hals 
wordt langer, hunne borst zet uit, hun buik koomt nader aan de lendenen 
en de ftuit zakt; dit alles voegt alleen cene fterke inademing. Een eerstge- 
boren lammctjen, dat om zijne moeder fchreeuwt, vertoont eene diergelijke 
houding; het is eveneens met een kalf in de eerfte dagen zijns Jev'ens; als 
zij hunne ftem willen vormen, rekken zij hunnen hals uit en buigen dien ne- 
der, zoo dat de lugepijp bijna gelijk met de borst koomt, dceze zet zig uit, 
de onderbuik ligt zigfterk op, waarfchijnlijk omdat de ingewanden bijna le- 
dig blijven, de knieën buigen, de pooten verwijderen zig, het cvenwigt 
wordt 
