260 DE NATUURLYKE HISTORIE. 
zw'art, den neus weinig vooruicfteekende , de onderlip wat dikker dan de 
bovenlip, zij zijnvaneene olijfkleur, zij hebben het hair regt, ftijf en lang, 
weinig baard, omdat zij dien uittrekken, dikke koppen, maar kleine handen 
cn voeten, gelijk ook kleine armen en boenen, eenc hooge borst, breede 
fchouderen cn het lijf wel gefpierd a'). Zij zijn alle jagers of visi’chers, en 
keven alleen van de dieren, welke zij dooden; de zee- kalven en rendieren 
inaaken hun voornaamst voedzel uit; zij laaten derzelver vleesch droogen, 
voor zij het eeten, fchoon zij het bloed zoo warm als het is drinken; zij 
eeten ook gedroogden visch, talingen en ander gevogelte, dat zij in zee-wa- 
ter laaten kooken ; zij maaken cene foort van itruif van derzelver eieren , 
waarin zij doorn- bezieën en Engel -wortel (^Angelica') in traan van zee-kal- 
ven roeren. Zij drinken geene walvisch - traan , zij gebruiken die alleen om 
te branden en hunne lampen aantehouden ; zuiver water is hun gewoone 
drank : de moeders en minnen hebben eene lbort van kleed aan, dat van agte- 
ren wijd genoeg is om ’er haare kinderen in te draagen; dat kleed, van pel- 
terijen gemaakt, is warm en dient voor luuren en wieg, men fteekt ’erhet 
eerstgeboren kind geheel naakt in. Zij zijn over het algemeen zoo morsfig, 
dat men hen niet zonder te walgen naderen kan, zij ftinken naar verrotten 
visch; de vrouwen wasfehen zig, om deezen flank te verdrijven, met pis en 
de mannen wasfehen zig nooit; zij hebben temen voor den zomer en foorten 
van hutjens voor den winter ; deeze wooningen zijn fleges vijf of zes voeten, 
hoog, zij zijn gebouwd of behangen met vellen van zee - kalven en rendieren,, 
deeze vellen dienen hun ook tot bedden; hunne glazen beftaan uit doorfchijnen- 
dc darmen van zee - visfehen. Zij hadden voorheen boogen en gebruiken thans 
fnaphaanen op de jagt en in de visfeherij harpoenen , lansfen en werpfpict- 
fen,met ijzer of visch -graaten beflaagen, fchuitjens, die vrij groot zijn, A'an 
welke enige zeilen voeren van vlas of hennip geweeven, welke zij van de 
Europeaanen inruilcn, gelijk ook het ijzer en verfcheiden andere zaaken,. 
voor pelterijen en traan. Zij trouwen gemeenlijk op hun twintiglle jaar en. 
kunnen, als zij welgefteld zijn , verfcheiden vrouwen noemen. De echtfehei- 
uing is, in geval van t’&nvredenheid, niet alleen geoorloofd, maar in ge- 
meen gebruik; alle dc kinderen volgen de moeder en keeren zelfs na haaren 
dood, niet weder naar den vader. Voor het overige is het getal hunner kin- 
deren nooit zeer groot, het gebeurt zelden dat eene vrouw meer dan drie ot 
vier kinderen krijgt. Zij haaren gemaklijk en flaan den eigen dag weder op 
om aan haar werk te gaan. Zij laaten haare kinderen tot hun derde of vierde 
jaar zuigen. De vrouwen, fchoon met de opvoeding der kinderen , met de 
zorg van het eeten tc bereiden , met het maaken van de klederen en het huis- 
raad voor het geheel gezin belast, fchoon genoodzaakt om de fchuitjens te 
roeijen en zelfs om de zomer-tenten en de winter- hutten te bouwen, lee» 
ven egter, ondanks dat gefladig werken, veel langer dan de mannen, die. 
jöiet doen dan jaagen of visfehen. De Heer Crantz zegt dat zij weinig 
(a) Ckaktz Ilijierie van Groenland T.I 178.’ 
\ . . 
