«74 
DE NATUURLYKE HISTORIE. 
gaskar, fchoon min of meer zwart, zijn geene Negers, en daar zijn in de- 
bergachtige deden van dat groot eiland , even als in de binnenlanden van 
Afrika , blanke menfehen. Men heeft zelfs onlangs verteld dat ’er in het 
middenpunt van het eiland,, daar de grond het hoogst is , een volk van blan- 
ke dwergen gevonden wordt. De Heer Me uniek.. Geneesheer, die enigen 
tijd zijn verblijf op dat eiland gehouden heeft, heeft mij dit feit .berige en ik. 
heb in de papieren van wijlen den Heer Com.merson het volgend verhaat 
gevonden, 
De bevninnaars van het wonderhaarlijke , die het ons zeelcerlijk kwalijk genoo» 
men zullen hebben dat wij de voorgewende reusachtige gedalrc der Eatagoniers^ 
tot zes voeten hoogte gebragt hebben, zullen mislchien t >t vergoeding een ras- 
dwergen aanneemen, dat in het tegengedel 'e uiterde loopt; ik bedoel die halve 
menfehen , die het hoog gebergte in het binnenst van het groot eiland Mada- 
gaskar bewoonen en die daar eene groote volks - beiuie iiitinaalcen , in de Miula- 
gafche taal Ouimos of Kintos genoemd. Bicneem luin de fpraak of geef die de groote 
en kleine ‘aapeu en gij hebt den ongevoeligen overgang van het uienschliik ge- 
lltigt tot het viervoetig gedierte. Het natuurlijk en ondevfclioidend kemnerk|van . 
die kleine menfehen is dat zij blank of ten minsten blècker van kleur zijn dan. 
alle bekende Zwarten, dat zij zeer lange armen hebben, zoo dat zij met de hand- 
den tot onder de knieën kunnen reiken, zonder het lighaara te buigen en bij de 
vrouwen dat men haare kunne naauwlijks aan haaren boezem kan onderkennen , 
uitgezonderd in den tijd dat zij'zoogende zijn; en nog wil men zeggen dat de 
meeste haare toevlugt tot koeien -melk moeten necnien om haare jonggeborene 
te voeden. Wat hunne verllandlijke hoedanigheden aangaat , deeze Quimos kun- 
nen daaromtrent den voorrang betwisten aan de andere Malgasfen C dus noemt 
men in het algemeen alle de muiuirlijke invvooneren van Madagaskar) welke men 
weet dat zeer gec.stjg en behendig zijn , fchoon zij aan de grootfte luiheid zijn 
overgegeeven. ' Maar men verzeekert dat de Quimos veel werkzaamer en ook 
veel odrlogsziigtiger zijn, zoo dat hun moed, als ik mij zoo mag uitdrukken, in. 
cene dubbele reden van hunne groote zijnde , zij nooit door hunne nabuuren , 
die dikwijls gefcldllen met hun te heflegten hebben , hebben kunnen onderdrukt 
worden. Schoon met ongelijkc magt en wapenen aangevallen wordende (want 
zij gebruiken geen buskruid en fnaphaanen, gelijk hunne vijanden) hebben zij; 
altijd dapper gevogten en in hunne rotfen hunne vrijheid gehandhaafd, terwyl 
de moeijelijÜieid om bij hen te koomen zcekerlijk veel toebrengt tot hun behoud;, 
zij leeven daar van rijst, van verfchillende vrugten, groenten en wortelen en- 
fokken ’er eene groote menigte vee aan (osfen met bulten en_ fchaapen pet dik- 
ke ftaerten ) waaruit zij ook gedeeltelijk hun onderhoud vinden.. Zij hebben, 
geene gemeenfehap met de verfchillende Malgasfifche ^ die hen omrin- 
gen, lioch door koophandel , noch door verbindtenisfen ,. noch op enige andere 
wijze, terwijl zij alles wat zij nodig hébben uit hunnen eigen grond trekken.. 
Naardien het doel van alle de kleine oorlogen, welke onder hen en de andere 
hewooners van dit eiland plaats hebben , is elkanderen wederzijds enig vee of 
llaaven te ontrooven, en dt kleinheid van onze Quimos hen bijna voor dit laatfle 
nadeel^ beveiligt , weeten zij, uit liefde tot den vrede, zig tot eene zekere maat 
gewillig aan het laaide te onderwerpen , dat is te zeggen dat, als zij van boven 
van hun gebergte enige vreeslijke oorlogs- toerusting in de vlakte zien naderen, 
zij uit hun zelven de partij kiezen van aan den ingang hunner berg -engten, 
waardoor men zoude moeten trekken om bij hen te koomen, enig vee , vvaarvau 
V,. 
