de natuurlyke historie. 
330 - 
Andwoord aan den Ridder de Chatelux , bij zijne intrcds in de 
Académie Francoife, op Donderdag den 27 April 1775. 
AI IJ N H E E R , ' ' 
Iemand die zig met zoo veel bevalligheid voordraagt, moet men wel met 
bl ij dfchap ontvangen; de fchrede , die Gij op den drempel van dit heiligdom ag- 
teruit gedaan hebt heelt u reeds doen kroonen voor Gij den tempel 
iiitradt; Gij kwaamt tot ons en uwe zedigheid heeft ons in het geval gelleld 
van alle 11 te gemoet te moeten gaan; koom dan in zegepraal en vrees niet 
dat ik die deugd zal bedroeven, die u waard is; ilc gaa haar zelfs voldoen 
met voor uw oog te laaken hetgeen haar alleen kan doen bloozen. 
De openbaare lof, het blinkend teken der verdienfte, is eene kostbaarer 
munt dan goud, maar die haare waarde verliest en zelfs gemeen wordt, als 
men dien in handel- waaren verkeert. Daar dezelve zoo veel verlies door 
den wisfel- handel ondergaat als het metaal, het teken van onzen rijkdom, 
door den omloop waarde verkrijgt, vertoont dan die wederzijdfe lof, die- 
noodwendig te fterk wordt, niet eenenj'-erdagcen handel tusfehen bijzonde- 
re perfoonen, een gezelfchap onwaerdig, waarin het genoeg moet zijn toe- 
gelaatcn te wezen om genoeg geprezen te zljli? waarom wedrgalmen de ge- 
welven van dit Lyceum nooit'dan van telkens herhaalde echosvan klinken- 
den lof? waarom kunnen deeze muuren, die heilig moeiten zijn, ons niet 
den zedigen toon en het' woord der waarheid doen hooren? hunne wanden 
zijn met eene aloude laag gebrand wierook bekleed en dat maakt dezelve dof 
voor dat godlijk woord, dat niet dan de ziel treft? Aloet het gehoor ver- 
baasd worden, moetik het geklank der trompee aanheffen, om gehoord te 
worden ; dat kan ik niet ; en mijne Hem , al moest zij zonder uitwerking 
fmooren, zal ten minlteH die heilige waarheid niet kvvetfcn, welke niets,, 
na den laster, meer bedroeft dan valfche loftuiting. 
Even als een ruiker wel gekozen bloemen, van welke elke haare eigen 
Kleuren draagt en haaren eigen geur heeft, moet de lofreden de deugden, 
de talenten, den arbeid van cfeiT man die gevierd wordt vertoonen. Men 
moet zijne ondeugden, zijne gebreken , zijne dwaalingen met llilzwijgen 
voorbijgaan; dit is de dorre bladeren, de doornachtige kruiden eo' de bloe- 
men, welker reuk onaangenaam is, uit den ruiker fchiften. In de gefchie- 
(a) Te ITeer DE Chatelux, welken dc Akademie verlangde tot lid te hébben,, 
en die zig daarom daartoe hadt aangeboderr ,, tradt terug, om den Heer de Malesh.ert- 
s.£s te verzoeken- bem voorte-^aan,. 
\ 
