AANHANGZEL tot de historie van den MENSCH. 335 
bindwoord aan den Heer Marfchalk Hertog de Duras, bij zijne in-- 
trede in Académie Frangoife, op den 15 RPeij 1775. 
Mijn Heer!. 
J3ij de wetten , welke ik mij in mijne voorige redenvocring omtrent dè 
lofreden heb voorgcfchreven , moet ik nog een even noodzaaklijk voor- 
fchrifc voegen ; dit is dat de welvoeglijkheid ’er in moet gevoeld en nooit 
gefchonden worden ; het gevoel, dat dezelve aankohdigt, moet overal heer- 
fchen en gij hebt. Mijn Heer, ons daar het voorbeeld van gegeeven. Maar 
is dat aandachtig gevoel van den geest , welk de fchaduwingen der fijne 
welvoeglijkheden doet bemerken , een gewoon talent , dat men mededee- 
len kan , of liever is het niet de laatfte uitkomst der denkbeelden , het uit- 
trekzel van de gevoelens eener ziel, op voorwerpen geoefend, welke het 
talent niet vatten kan? 
De Natuur geeft de kragt van genie; de gefteltenis van het karakterei! 
den vwm van her hart; de opvoeding wijzigt flests alles: maar de kiefchc 
fmaak. Jat fijn gevoel. Kan niet vericfcgcn worden dan aooi cenen grooten 
omgang met de waereld in de eerfte rangen der maatfehappij. Het ge- 
bruik van boeken , de eenzaamheid , de befchouwing van de werken der 
Natuur , de onverfchilligheid voor de beweeging van den maalllroom der 
menfehen, zijn integendeel de eenigfte beginzelen van het leven cens wijs- 
geers. Hier heeft dan de Hoveling het grootfte voordeel boven den man 
van letteren; hij zal zijnen Vorsten de Grooten beter en bchoorlijker prij- 
zen, omdat hij hen beter kent, omdat hij die vlugtige betrekkingen, dié 
ik flegts duiïler befpeur, duizend maaien gevoeld, gevat heeft. 
In deeze maatfehappij, uit de keurlingen van mannen in alle vakken be- 
flaande , moest ieder door zijne gelijken geoordeeld en geprezen worden ; 
onze regel beveelt het anders; wij zijn bijna altijd boven of beneden hen 
die wij vieren moeten; en egcer dient men op cenen gelijken grond te liaan 
om elkanderen wel te kennen ; men diende zelfs dezelfde talenten te hebben 
om elkanderen zonder misvatting te beoordeelen. Bij voorbeeld, ik ver- 
llaa de groote konst van onderhandelingen niet en gij bezit die; gij hebt 
die met den besten uicllag geoefend. Mijn Heer; dat kan ik zeggen; maar 
het is mij ónmogelijk u te prijzen door in bijzonderheden te treeden vam 
die zaaken , welke u meest vleijen zouden : ik weet flegts met het alge- 
meen dat gij-, verfcheiden Jaarcnlang, in moeiclijkc tijden, de innige vrieiKL» 
