3 ^ 
NATUURLIJKE UISTORIE 
meer vast willen houden. De Haat van flavernij verandert hunne gefteld^- 
heid en heeft al te veel invloed op hunne natuurlijke hebbelijkheden^ want 
zij leeven niet lang ifi' gevangenfchap; zij verliezen dan hunne Hem, of 
zij laaten die tea minften nimmer hooren, terwijl zi|, in vrijheid zijnde, 
niet ophouden te huilen : men hoort hunne ftera verfcheiden maaien daa<>-l 
in de wooningen, die nabij de bosfchen ftaan, en hun akelig gefcbrei duurt 
dikwijls enige uuren agtcr elkanderen. Zij beginnen gemeenlijk ten twee 
uuren ra middernacht te huilen ofte fchreeuwen, en 'dit gefchreeuw dat 
zeer verre klinkt, gefehiedc op eene zonderlinge wijze. Zij ademen d* 
lucht (lerk en langen tijd in, en laaten die dan Jangzaamerhand weder uit, 
en zij maaken zoo veel geluid bij het inaderaen als bij het ukaJemcn ; dii- 
hangt af van een zonderling maakzel in het werktuig van de ftem. Omtrent 
het midden van de lucht-pijp vindt men eene beenachtigs holligheid, die 
in uitwendige gedaante naar de hak van eenen vrouwe -fchoen gelijkt (a); 
deeze- beenachtige holligheid is vast aan vliesachtige banden, die haar om- 
ringen; de lucht uk de longen door do lucht-pijp in die holligheid gedre- 
ven wordende, gaat, opklimmende door een vliesacbtig, dik en kronkelig 
kanaal, dat zig- vernaauwt en opent als een hair-zak het is bij dea 
ingang en uitgang van deeze vliesachtige buis dat de lucht alle de wijzigin. 
gen ondergaat, die de opvolgende toonen van hunne Herke ftem vor- 
men. De wijfjens hebben zoo wd. dit beenachcig ftem -werktuig als de 
mannetjensw 
Een waarneemer , die^ enige van dié dieren te Cayenne gezien en gehou- 
den heeft, heeft mij de volgende aantekening medegedeeld.. „ De Alouat- 
„ tes bewoonen de vogtige bosfchen bijt de plasfen lof moera.«fen. Mem 
„ vindt ’er gemeenlijk in de met bosfchen begroeide eilanden der groote 
„ overftroomde dras- landen', en nooit op» de bergen binnen ’slands in 
„ Guajana. Zij loopen in klein getal, dikwijls paar aan paar, en fora- 
„ tijds alieen. Ilec gefchreeuw, of liever hec verfcbriklijk gerochel , dat 
zij doen hooren, is wel gt-feWke om fchrik. te verwekken,, bet is als of 
„ de- bosfchen weérgalmden van heDbririlcn van alle de wilde dieren te^e- 
„ lijk. Hec is gemeenlijk des morgens en des avonds dat zij dat .geluid 
„ maaken; zij herhaaien hec ook geduurende den dag, en fomtijds in den 
„ nacht. Dit gerochel is zoo fterk en zoo' verfcheiden,, dat men dikwijls. 
,, denk'i dat het' doop raee^ dan een vaa. die dierenr.wordc voortgebragt , en 
Co) (1>) Te verwonderen ié het dat <fê oordeelkundige Schrijver hier zijne verge- 
iijkirigen ontleent van iets zoo wispelfuurigs als een ftuk tot de kledij behoorende. Da 
hak van eenen vrouwe- fchoen toen hij dit fchreef verfchilt hemels - breedte van de hak 
van eenen vrouwe - fchoen in deczen tijd; het- is dan nodig. te weeien dat de vrouwen 
iD dien tijd hooge Iiakken aan de fchoenen droegen. Hetzelfde geldt van de vergelij- 
king, van den hair- zak ontleend; zijn onfterflijk werk, zal geleezen worden, als men de. 
geheugenis zpl verloren hebben van de ongerijmde, modes der hair -zakken en hooge hak- 
ken. V £ a T A a 
N 
