NATUURLIJKE HISTORIE 
„ en plat. Zijn fmoel , even fpits en korter dan die van den huismarter 
„ was onder de oogen opgewipt, bijna eveneens als bij de ionrre fnaanfchè 
„ hondjens. Zijn bsk . die wijd gefpleteo, e„ wel me, 
„ was, was met vier lange fcherpe hondstanden gewapend. Zijne ooeen 
„ waren groot, en niet uitpuilende, noch ingezonken; derzelver recenbooe- 
„ fcheen graauw bruin, met eene geelachtige tint gemengd. Hij hud een 
„ korten hals en een zeer langwerpig Iigchaam. Zijne dikte , boven de 
„ heupen gemeeten, was van minder dan drie duimen omtreks. Ik had hem 
„ laatcn lubben ; zijne zaadballen, fchoon zeer dik naar evenredieheid 
„ waren geheel in de holligheid van den onderbuik verborgen. Ziine roede 
„ flond los aan het lijf, en was met eene voorhuid bedekt als die van den 
„ mensch. Zij hebben geen ftaert, hunne billen zijn vrij vleefchm en zon 
„ der eeltachtigheden; hunne borst is breed, hunne handen en armen wel 
„ gemaakt; hunne beenen zouden ons ook wel gevormd voorkoomen all 
„ de duimen hunner voeten niet zoo verre van de teenen afftonden, en min- 
„ der naar die der aapen geleeken. Wat hun hair belangt, dat van den 
„ kop en den rug is van eene vuile graauwe kleur «or. “ 
„ rosfe trekkende; dat van het voortst gedeelte van het liif 
„ na zoo donker van kleur en ook zoo^igmie, "^amei^l &tar 
„ befpeuren, welker wic zagt en levendig is. cnkieur 
„ De Thevangue loopt gemeenlijk op vier pooten , en dan heeft hii iere 
„ gedwongens, zoo dat hij als hij fchijntzig te willen haasten, naauwl fks 
„ eene ruimte van twe? roeden m eene minuut doorloopt. Deeze traaghdd 
„ fpruit uit zijne levenswijs en uit z.jn maakzel. Zijne beenen en dijen fS 
„ nen, even als de onze, indedaad een weinig te lang te zijn, om gemak- 
„ lijk op de wijze der viervoetige dieren te loopen* ook msAu 
” StTT’ W om enij 
„ gomaklijk zijn geluid van honger. v.„ J val fefm'.,kT°d,oeLid° 
” en ongeduld onderfcheiden. Wanneer if bil 
„ voorbeeld, ondernam het zijne prooi te ontneemen r^u 
Zig, „n,lleld, en hij ademde'cene foorc v™ Snd’e dfm Ie" 
„ luid fcherper w'as. Wat de wijze betrefc, waarop die foort van dieren 
„ koppelt» de Indiaan, van welken ik het mijn gekogt heb, zeide mif 
„ zulks al hurkende, en zig met het aangezigt naar elkander/»n (tbIto 
„ gens elkanderen drukkende gefchiedde.^ ^ ^anderen gekeerd te- 
„ De Thevangue verfchilt veel van de aapen in uiterliik 
” d2fdS'%irearhëe«nd“™°“*”® S'/' ‘'‘'“^Soeatig, fli|z*i^eid, g“ 
: 4ï|flaeYr «tr a^^L^eTt ' 
hew! eedunrèndl we ken ™ ""“oos- 
„ neici, geduuiende welken hij de oogen gefloten houdt, blijven zijne ooren 
I 
