VAN DE MÜIL-EZEL.HONDEN. 77 
(,000©00<X>00000000000<>CI«<X>©00000« 
M 
U IL - E Z EL - H o N D EN. 
VAN HET M A N N E T JfE Ns- 
E,E R-S T E G E S L. A C H- T* 
H l Am.fmet den wolf dan met den hond in aaWy- 
ij ted S Lhoüden” hij bad een YonkEnd ook, het ge- 
want hij had enige woestheid > ) j hie hemaankee- 
zigt woest en eenen ® was geen zeer doidlijk ge- 
ken , otdie hem 
blaf, maar eer^een gehui >s J weinig zagtheid en makheid bij 
of verveehng ‘jf gn misfchien zmi hij, als hij in volle vrij- 
perfoonen, welke J„-je wolf geworden zijn. • Hij was niet ge- 
heid geleefd had, X her ie^^ bragcen. . Als de honger 
meenzaam dan met degeen -jppaste, hem dan eeten gaf, fcheen hij 
hem drong, en m doo^r^cegens hem op ce gaan ftaan, en hem 
hem dankbaarheid te lletgeen bewijst dat het de honger 
de handen en | ftreelende maakte was dat hij, bij andere gele- 
was die llreelde, zogt te bijten. Hij was dan 
genheden, .^kwer^^ " ^ „ J eigenbelang , , en hij was 
met gevoehg-yoor ‘letkoozingen ^ 
zeer jaloers als iwn zijn ^ L ® ^elfs meer als vijanden dan al« 
»e verknogtheid had. Hij dan dieren, die hem geheel vreemd 
vrienden, .en. ontzag hen niet veel 
zouden -geweest zijn, ® ggeven, en hem vasttemaaken ter- 
genoodzaakt. hem het zijn ] ^ dat hij zigniet met zijne 
wijl de andere aten, want j andere wierp, om hen van bet hunne 
portie te vreden hield, wierd hij boos en ge- 
,eberoo,eo. Als h.j wasl dan blafte hii,hoild. 
raakte J" toe, zonder dat men- hem tos 
&a“ kool treil" 'e" ti oTbooshe/d duurde tot dat het vootwerp, 
I dezelve opgewekt.1i.d, beeu googen -etdweueu 
Zoodauig was zijn aart gl“l,rijheid4aa4t 
JOU te fpteeken, m gevangenis was; maar toen men itemm vnj . st 
O, -r 
1 
