7 « 
N A t ü t/ R’L ij K Ê Historie 
haci, fcfaeen hij minder wild en boos. Hij fpeelde met zijn wijfien, ea 
ftheen den eerften dag bedugt te zijn dat hij niet genoeg genot van züne 
vrijheid zoude hebben, want hij hield niec oj> van loopen en van fpringen. 
en wekte zijn gezin op om hetzelfde te doen. Hij wierd ook makkeer jelenï 
vreemdelingen; hij fchoot niet meer met zoo veel woede op hen toef en 
knorren; als hij hen zag, rees zijn bair te berge, 
gelijk bijna allen tammen honden gebeurt, als z? lieden , die zij niet ken! 
Bcn, hunnen meester , of zelfs Oechts zijne wooning zien naderen. Hij had 
zoo veel vermaak in los te loopen, da: men moeice had om hem ’s avonds 
te krijgen , om hem te brengen daar hij fiaapen moest. Als hij den oppas- 
Ier met zijne kemng zag koomen, was hij op zijne hoede, liep weg, en men 
kon hern niet krijgen dan door hem met enige listen te bedriegen , en zoo dra 
hij in zijn hok was, gaf hij zijn verdriet te kennen door een bijna aanhou- 
dend gehuil, dat enige uuren duurde. 
j" *ie jaaren en twee maanden 
oud, toen ik hen befchreef, zoo dat zij volkoomen volwasfen waren. De 
reu was ten naasten bij van de grootte van eenen fterken wagthond, en hii 
had zelfs het lijf overal dikker ; h.j was egter op verre na zoo groot niet all 
een oude wolf; hij had maar drie voeten lengte van het eind van den fmoei 
tot het begin van den llaert , en omtrent twee en twintig duimen hoogte van 
den fchouder tot het eind van de poocen, terwijl de wolf drie voften en 
zevp duimen lengte en twee voeten en vijf duimen hoogte heeft. Hij haS 
veel meer van den hond dan van den wolt in het maakzel van den kop die 
eer rond dan Jangwerpig was. Hij had, even als de wagtLnd, hef voor- 
hoofd vooruitkeken Je, den fmoei vrij dik, en de punt van den neus wei* 
nig opgewipr; zoo dat men zeggen kan dat hij juist den kop had van zij- 
Se van dertoi ï""- maar bijna ZOO lang als 
oie van den woll. Zijne noren waren aan de einden om >ekromd en irelee 
ken een we.mg naar die van den wolf, naardien 
behalven aan het eind dat altoos nedethong , zeltl warneer h/naa7le« 
keek, dat hem mishaagde, en, dat zonderltn? wa<i vimn „o.. iets 
van altijd ter wederzijde van den kop oirgekromd re zijn, waTen di£ls 
vTntt,-;:; t^raS;- 
den in eene punt. eindig. 
De oogleden waren bijna horizontaal geopend, en de binnenfte hnptpn 
der oogen waren vrij digc bij elkanderen , naar de breedte van den kop De 
rand der lippen, üe oogen waren geplaatst als die van den hond en de 
oog. putten waren niet fchuinsch, gelijk bij den wolf. De regenboog was 
vaal -geel , naar het graauw trekkende; boven den binnenften hoek der 
oogen- Honden tw-ee Witachtige vlekken over elkanderen, dat dit dfer een 
nog woester voorkoomen fcheen te geeven. Hij was minder hoog op zijne 
