83 
N A T U U R L IJ :K E HISTORIE 
fnoec, maar zij graafden ze'fs een vrij groot gat, om’er in te gaan liggen, dat 
wij nooit van onze tamme honden gezien hebben. 
4. Men heeft gezien dat van onze vier dieren de twee mannetjens wild cn 
boos, en integendeel de twee wijfjens gemeenzaam en mak waren; het oud 
mannetjen toonde zdfs zijne boosheid tegens zijn geheel gezin , als of hij 
bet niet gekend hadde; zoo hij fomtijds al zijn wijtjen liefkoosde, mishan- 
delde hij het weldra weder, zoo wel .als zijne jongen; hij fmeet hen op 
den grond, beet hen fel, en liet hen niet .toe opteliaan dan wanneer zijne 
boosheid over was. De wijfjens daarentegens maakten zig tegens niemand 
boos, tenzij men haar tergde.; .^ij -blaften fleehts tegens menfehen , die zij 
niet kenden, maar fchooten nooit oj) hen toe. 
5. Het raanneijenen het wijfjen van bet eerfte geflacht hadden eenen zeer 
goeden reuk; zij rooken van zeer verre en zonder te zien; zij onderldheid- 
den van zeer verre de vreemdelingen van de perfoonen, die zij kenden; zij 
Jüoken zeifs door de muuren en heiningen, want zij huilden, als ’er een 
vreemdeling om hunnen ftal gong, en betoonden daarentegens blijdfchap , 
als het 'perfoonen waren , die zij kenden ; maar men heeft opgemerkt dat de 
mannetjens het eerst door den reuJc gewaar wierden, want de wijfjens blaf- 
ten noch huilden in dat geval -niet dan na de mannetjens. * t 
6. Zij gaven eenen Herken re,uk van zig, die veel van den reuk van den 
wolf had, want de tamme honden bedroogen ’er zig niet in , en ontvlugteden 
iien, als of zij waare wolven geweest waren. Op de reis van onze vier die- 
ren van Namen naar Paiijs naderden de honden uit de velden hen niet, maar 
liepen integendeel van hun weg, zoodra zij hen zagen of rooken. ., 
7. Als deeze vier dieren met elkanderen fpeclden, en een hunner c^oiivrc- 
den was, als het fchretuwde omdat h^t zig ftootede of k we cfle, vielen de drie 
andere het terftond aan , rolden bet , trokken het bij den flaert , bij de 
pooten enz. tot het ophield met klaagen, en vervolgens gongen zij voort met 
hetzelve te fpeeien als te vooren. Hetzelfde heb ik bij verfcheiden andere 
foorten van dieren ge.zien,en zelfs bij de muizen. Over het algemeen kun- 
nen de dieren het fchreeuwen van pijn in hunne gelijken niet dulden, en, 
als zij t’onpas zoo fchreeuwen, worden zij door hen geftraft. 
8. Ik wilde weeten welk het inflinél van onze vier dieren zoude zijn , 
hetzij in afkeer, hetzij in moed, en, alzoo de katten door de honden meest 
gehaat worden, liet men eene kat in den gefloten tuin koomen, waarin zij - 
bij dag gehouden wierden. Zoo dra zij haar gewaar wierden, begonnen zij 
haar alle nateloopen: de kat klom op een boom, en onze vier dieren fchik- 
ten zig .ajs wilden zij op haar paafen, en wendden het gezigc niet van de 
prooi, die zij verwagteden; en, indedaad, zoo dra men de kat deed vallen 
door den tak, waarop zij zat, te breeken, vattede het oud mannetjer> haar, 
voor zij den grond raakte , en doodde baar met hulp van zijn gezin , dat 
zig daartoe met hem vereenigde, en egcer at geen van hun van haarvleesch, 
tegens welk zij zoo veel afkeer betöonden als de gewoone honden tegens 
diergelijk vleesch hebben. 
\ 
Den 
