92 
NATUURLIJKE HISTORIE 
hunne moeder gezien heeft, het niet gewoon is dat men ’er bet volgend 
jaar weder ziet , fchoon die moeder niet van verblijf veranderd is , tenzij ’er 
nog andere wolvinnen bij haar zijn, en, zoo de wolvin alle jaaren jongde» 
zou men integendeel elk jaar de jongen hunne moeder zien volgen, zig in 
de lente in het veld verïpreiden, om ’er bun voedzcl en hunne prooi te zoe- 
ken ; doch alzoo wij geen voorbeeld hiervan hebben , en ook alle de rede- 
nen, welke wij bier opgegeeven hebben, ons gegrond voorkoomen, blijven 
wij gelooven dat de wolvin op zijn hoogst eens in de twee jaaren jongt , ge- 
lijk de wijfjens van onze bastaarden. 
Hen vierden Maart 1779 wierp het bastaard- wijtjen van het tweede ge- 
flacht zeven jongen, die van eene bruine of zwartachtige kleur fcheenen , ge- 
lijk de vader, of gelijk eerstgeboren wollens, en, alzoo dat wijfjen den 
dertigften of een en dertigflen December te vooren gefpeeld had, is het 
klaar dat de tijd der dragt maar drie en zestig dagen geweest is, gelijk bij 
den hond, en niet drie en eene halve maand, gelijk men, maar misfchien 
zonder grond, van den wolf zegt; want hier wederom de analogie tot leids- 
vrouw necmende, kan men zig niet onthouden van te denken dat de tijd der 
, dragt even lang zij bij den hond en bij den wolf» wijl die dieren in zoo 
veele opzigcen naar elkanderen gelijken , en zoo veete overeenkomst met el- 
kaêr hebben dat men nkt kan twijfelen of zij zijn van hetzelfde gedacht en van 
veel nabuuriger foorcen dan die van den ezel en het paerd; want deeze laat- 
fte dieren brengen te zaaraen niet voort dan wezens» die zig niet verder docxr 
de voortteeling kunnen voortplamen , dat is te zeggen» onvolmaakte we- 
f zens, welken de natuur het dierbaarfte van haare gaven geweigerd heeft» 
die van te keven in eene nakoomlingfchap zelfs na het eind van bet leven» 
terwijl de wolf en de hond, door hunne vereeniging, dieren voortbrengen» 
welke het aahwezen aan andere dieren kunnen geeven, omdat zij met alle- 
de rot de voortplanting noodzaaklijke vermogens begaafd zijn. 
Enige uuren voor het begon te werpen, fcbikte dit wijfjen in een’ hoek 
met veel zorg een nestjen van ftro, om ’er haare jongen op te leggen; hec 
was eene holte in de gedaante van een groot nest, befchut door eenen hoo- 
gen rand , die ’er om liep. Toen de jongen geboren waren, beijverde zij 
zig om zig jegens hen van de eerfte plichten van moeder te kwijten; zij hield 
bijna niet op dezelve te^ liefkoozen» te likken en hen gemaklijk te leggen ; 
zij liet het mannecjen niet toe hen te naderen, en fcheen te vreezen dat h'i 
hun kwaad zoude doen: maar deeze bezorgdheid, deeze blijken van teder- 
heid en moederlijke toegenegenheid duurden niet lang, en wierden weldra 
vervangen door eene wrcede woede. Twee of drie uuren na hunne geboor- 
te was degeen, die deeze jonge dieren zoude oppasfen, nieuwsgierig ge- 
noeg om te gaan bezoeken; hij wilde hen in de handen neeraen om hen 
van nader bij te bezien , en meer was ’er nkt nodig om de moeder woedend 
te maaken , die terftond op haare nieuw geboren jongen aanviel of hen’ met 
woede uit zijne handen rukte, om hen optevreeten, en hen tot haare prooi 
te maaken , want zij. vrat hen als of zij haar gewoon voedzel geweest wareu» 
