NATUURLIJKE HISTORIE 
was zij noch woest, noch boos; maar integendeel zeer zagt en vreedzaam 
van aart. Zij fpeelde zeJfs gaeme met de gewoone honden , zonder hen te 
willen fchaaden, fchoon zij een en twintig maanden oud was en bijgevole 
reeds kragt genoeg had om zig te verdedigen, of andere dieren aantevallen- 
maar ik moet aanmerken dat de honden haar niet dan met tegenzin naderden ’ 
en als of zij aan haar de reuk van hunnen vijand nog gewaar wierden. Als 
men op de plaats kwam, waarop zij opgeflocen was, dook zij op den grond, 
als of zij meende dan wel verborgen te zijn, volgde met de oogen alle be- 
weegmgen, die men maakte, en raakte haar eeten niet aan zoo lang men 
naar haar keek. Als men , wanneer men bij haar was , haar den ru| toe- 
keerde en zijne handen liet nederhangen, naderde zij zagtjens en kwam die 
lekken; maar zoo dra men zig naar haaren kant wendde, liep zij fchieliik 
weg en dook op nieuw op den grond, daar men haar kon aanraaken, de 
ooren en pooteii vatten, en zelfs haarden bek openen, zonder dat zij lust 
toonde om te bijten. Als men haar vrijheid in eenen tuin gaf, was zij , wel 
is waw, met ligt weder optevangen, omdat zij wegliep, zoo dra men haar 
naderde; maar als men haar eens had, liet zij zig weg leiden en zelfs weg 
draagen , als men wilde, zonder dat zij enigen wederftand bood of gram- 
fchap het blijken. Men kan dan zeggen dat dit jong wijfjen , fchoon vrees- 
achtig en wild, door haare zagtheid van aart en zeden, veel van haare moe- 
der en grootmoeder had, die, eene geheel tamme opvoeding genoten heb- 
bende, altijd zeer mak, zeer ftreelende en zeer gemeenzaam geweest ziin • 
en dit IS een nieuw bewijs van hetgeen wij van deeze dieren gezegd hebben, 
te weeten, dat de hond, met de wolvin gepaard zijnde geweest, den wiif- 
jens, die uit die koppeling zijn voortgefproten, zijnen aart en zijne zeden 
Ichijnt gegeeven te hebben , en dat de wijfjens ook diezelfde inwendige 
hoedanigheden aan de andere wijfjens, welker moeders zij geweest ziin 
overgedaan hebben ; dat wederkeerig de wolvin, met den hond paarende! 
den raaDnetjens , welke uit die vereeniging zijn voortgekoomen , zijnen aart 
en e.j,ne zeden had overydaan, en da. dll minne, jenf ook diezllS inwen" 
dige hoedanigheden aan de andere mannetjens, welker vaders zij geweest ziin 
hebben overgedaan. Wij zullen nu de befdirijving geeven van dat wijfien’ 
dat ons van het derde gedacht is overgebleven; wij zullen eerst opgeeven 
wat dit jong wijfjen met den wolf gemeen had, en vervolgens de overeen- 
komften, welke zij met den hond moge hebben, en uit die vergeliiking zul- 
en wij zien dat zij , gelijk alle de andere wijfjens van dat ras , ved mefr Ge- 
lijkenis met den wolf had dan met den hond. Het ware wel te wTnfchen 
pweest dat wij ook een manneijen uit dat nest behouden hadden, gelijk wif 
er van_ de voonge gedachten hadden, om die te befchiijven: dan zonden 
WIJ gezien hebben of dat mannetjen, gelijk zijne grootvaderen grootmoeder 
in gedaante van den kop meer naar den hond dan naar den wolf zoude gele- 
ken hebben, en of zijne zeden overeenkomftig die van bet laatrte dier zou- 
den geweest zijn : du zou bevestigd of kragtloos gemaakt hebben hetgeen 
hebben met opzigt tot den invloed van de mannedens 
cri de wijfjens in de voortteeling van deeze dieren. 
i 
