NATUURLIJKE HISTORIE 
er bij alle de manlijke en vrouwlijke dieren van dit bastaard- ras altoos 
min of meer wie op alle die verfchillende deelen geweest was, en dat bij 
gevolg de vaders en moeders beiden gelijklijk zullen kunnen toegebragt heb- 
ben om hun die kleur over te doen. 3. Dit wijfjen, eindelijk, gelede naar 
haaren vader in kleur van alle de nagelen , en in maakzel en plaatfing van de 
oogen, welker holten, als bij den hond, ten naasten bij horizontaal fton- 
den ; maar zij geleek naar den vader en de moeder in hoedanigheid van hair 
dat ^en fijn hair aan den wortel had, en dat, zonder zoo ruuw op het gevoel 
te zijn als dat van den wolf, egter veel ruuwer was dan dat van den hond 
Deeze befchrijving met de voorgaande vergelijkende, zal men zien dat zij 
llrekte om de meeste redeneermgen, welke wij reeds gedaan hebben, met 
opzigt tot deeze bastaard -dieren, te bevestigen ; het is ondertusfehen e ner 
waar dat de moeder hier geen’ invloed fcheen gehad te hebben op de%, 
daante van de oogen, die, bij alle wijijens, altoos fchuinsch Honden als bij 
den wolf, terwijl die van ons wijfjen van het derde geüacht horizontaal 
Honden, gelijk- die van den vader, of liever als die van den hond; daaren- 
boven, in plaats van den ftaert kort en Homp te hebben, als haare moeder 
en grootmoeder, had zij dien integendeel zeer lang en nederhangende het- 
pen fchijnt te kennen te geeven dat het mannetjen hier meer invloed ge- 
had had op deeze verfchillende deelen dan de andere mannetjens in de voor 
gaande geHachten. Voor het overige werpen alle deeze feiten , wel be- 
fchouwd zijnde, niet omverre hetgeen wij te vooren gelleld hebben naar- 
dien wij altijd gemeend hebben dat de mannetjens meer invloed hadden dan 
de wijfjens op de gedaante van de uiterfte iedenmaaten; maar, ondanks dee- 
ze reeds herhaalde proeven, begrijpt men wel dat het niet wel mogeliik is 
nog iets Heiligs vast te Hellen omtrent den wederkeerigen invloed van de 
mannetjens en wijfjens in de voortteeling, en dat zij niet genoeg zijn om 
den gewoonen loop van de natuur te leeren kennen en te vatten. Daar ziin 
zoo veeie oorzaaken, die in een zoo kiesch onderwerp tot dwaaÜngen kun- 
nen leiden , dat , welke fchranderheid een natuurkundig waarneemer ook 
mag bezitten, hij altijd nog reden zal hebben om zijne gedagten te wantrou- 
wen, als hij geene volledige verzameling van bewijzen heeft om dezelve te 
bevestigen. Bij voorbeeld, het is vrij waarfchijnlijk dat, zoo ’er verfchil is 
in de Herkte en het temperament van dieren, die te zaamen koppelen, de 
vrugc van deeze koppeling meer overeenkomst zal hebben met dat , hetwelk 
meer Herkte en kragt van temperament zal hebben, en dat, zoo het manne- 
tjen het wijfjen daarin overtreft, de jongen meer naar den vader dan naar de 
moeder zullen gelijken. 
VAN 
