ji6 NAT'UÜR LIJKE HISTORIE 
„ De kiekens, de rotten en de vogelen waren vooral de voorwerpen vas 
p, zijne wreedheid; de wezel neemt hunne houding waar, en fpringc hea 
„ dan vaerdig op het lijf; hij fchept behagen in het bloedvergieten, waar- 
,, mede hij zig verzadigt, en doodt, zonder het moorden moede, te zijn, 
„ tien of twaalf kiekens na clkanderen, terwijl bij de nweder door zijnen 
,, fterken en onaangenaamen reuk, dien men op dei> aflland van tweefchre- 
,, den riekt, van zig verwijdert. 
„ Mijn wezel (liep de helft van den dag en den geheelen nacht ; hij zogc 
„ in mijn kamertjen een hoekjen naast mij; mijn neusdoek of een zak was 
^ „ zijn bed, hij fliep gaerne in mijne borst , hij rolde zig in een, fliep vast, 
„ en was in die houding niet groocer dan cene groote noot. 
„ Als hij eens in flaap was , kon ik hem ontrollen , alle zijne fpieren wa- 
„ ren dan flap en zonder enige fpanning; als ik hem aan den kop ophing, 
„ was zijn geheel lighaam flap, boog zig, en men kon het vijf of zes maa- 
„ len heen en weder laaten flingeren voor bet dier wakker wierd, hetgeen 
V „ de groote buigzaamheid van de ruggeftreng van dit dier bewijst. 
„ Mijn Wezel fchepte veel behagen irr fpeelen, tergen, iiefkoozen en 
„ kittelen; dan gong hij op den rug of op den buik liggen, fchopte en beet 
„ zagtjens, gelijk de jonge honden, ais zij fpeelen. Hij had zelfs eene 
„ foort van dans geleerd, en, ais ik met de vingeren op eene tafel iloeg, 
j, draaide hij rondom mijne hand, gong regrop zitten , fprong rond en liet 
„ enig gemurmel van genoegen hooren ; maar weldra vermoeid zijnde, gaf 
„ hij zig aan den flaap over, en Hiep bijna aanllond'S. 
„ De Wezel flaapt in elkander gewonden als een kloentjen, met den kop 
,, tiisfchen de twee agterfte pooten; dan koomt de fnoet een weinig voor 
„ dea dag, hetwelk hem gemaklijk doet adem haaien; als hij egter niet op 
„ zijn geraak ligt, flaapt hij in eene andere ligging, met den kop op zijn 
,, bed rustende, maar hij flaapt liever en langer, als hij zig tot een klocn- 
„ tjen kan rollerr; maar dan moet hij eene gemaklijke rustplaats hebben. 
,, Hij h.ad de gewoonte aangenoomen van onder mijne lakens te kruipen , 
„ eene van de punten van de matras te zoeken, die eene bolligheid maakt, 
j, en daar uuren lang te llaapen. 
„ De Wezel is zeer listig; hem eens geflagen hebbende, omdat hrj, te- 
,, gens zijne gewoonte, mijne papieren bevuild had, gong hij bij mij op 
j, mijne tafel liggen (Taapen ; dikwijls deed de vrees hem op het minfte ge- 
,, rugt ontwaaken ; hij veranderde niet van plaats, maar keek met open 
oogen, wat ik deed en veinsde te flaapen. Hij kende volmaakt mijn’ toon 
' „ van liefkoozing of van bedreiging , en ik ben dikwijls verwonderd ge- 
„ weest zoo veel verfland in een onder de viervoetige zoo klein diertjen te 
3^, vinden. 
„ De verfchijn zelen , welke ons de Wezel oplevert , zijn volkoomei* 
„ verklaard. De wezel heeft de rugge-flreng zeer buigzaam ; hij kruipt in 
,, gaten van zeven lijnen breedte, hij vouwt en plooit zig naar alle zijden i 
zijn bair, of liever zijne fraaie zijde, iszeei fijn en zeer buigzaam ; eeac 
