VAN HET MARMELDIER VAN DE KAAP. 
„ Hiflorie^ XV Deel, bladz. t3a, de hiftorie van een diertjen gegeeven , 
,, dat hij den naam geeft van Marmot van ds Kaap dc Goeds Hoop. Staa 
„ mij toe u te zeggen, mijn Heer de Graaf, dat dit dier in zijne huishouding 
„ geene gelijkenis met het Marmeldier heeft. Ik heb een wijfjen van de 
„ Kaap de Goede Hoop gekregen, dat nog leeft, en dat ik aan mijne zuster 
,, de Graavin borke gegeeven heb, die het thans zedert vier jaaren bezit. 
,, Ik heb het naar het leven afgefcbilderd, en ik heb de eer u eene plaat te 
^ zenden, welke naar die tekening gegraveerd is, en die dat diertjen zeer 
„ natuurlijk vertoont. Die, welke in uw werk is, en welk naar die uit de 
„ Spedlegia Zoologica van pallas gevolgd is, is niet gelijkende. De 
,, levenswijs van deeze diertjens is zoo droevig niet als de Heer vosmaer 
,, zegt, het is integendeel vrolijk en lugtig van aart; dit hangt af van de 
„ wijze , waarop men het houdt. Geduurende de eerfte wecken hield ik 
„ het altijd met een touwtjen aan zijn hokjen vastgebonden , en het bragc 
,, een groot gedeelte van de dagen en nachten door in een hoek van zijn 
,, hokjen gedoken ; en wat kon het ook beter doen om de verveeling van de 
„ flaverni] uitteftaan ! maar zedert men bet toelaat vrij door de kamers te 
„ loopen, toont het zig geheel anders; het is niet alleen zeer mak, maar 
,, zell'a vatbaor voor verknogrheid. Het fchept behagen Oin Op dc knicëll 
van zijne meesteres te zijn , het onderfcheidt haar van de andere, zoo 
, dat, wanneer het in eene kamer is opgefloten en het haar hoort koomen, 
het haaren gang kent, de deur nadert, luistert, en, als zij heen gaat zon der 
* bij hem te koomen, keert het droefgeestig en voetjen voor voetjen teru^ 
Als men het roept , antwoordt het met een kleine niet onaangenaame 
fchreeuw , en koomt fpoedig bij dengeenen , die naar hem vraagt. Het 
fpringt zeer lugtig en juist ; het is k oudelijk en verkiest boven op de kag- 
” chel te gaan leggen, waarop bet in twee fprongen fpringt; het klautert 
niet; maar het fpringt zoo lugtig als eene kat, zonder ooit iets omverre te 
*’ werpen. Het is gaerne bij het vuur, en alzoo de kagchel een van die 
kagchels is, die wij wind- kagchels noemen, die men door eene foort 
„ van fchoorfleen, in den kagchel zelfgemaakt, en dien men met eene ijze- 
„ ren deur fluit, ftookt, is het reeds gebeurd dat het in den kagchel gekro- 
„ pen is , terwijl het hout ’er in brandde ; en alzoo men de deur agter bem 
„ bad toegefloten, niet weetende dat het ’er in was, ftond bet geduurende 
„ enige minuuten eene zeer fterke hiite uit, tot dat het zijn neus door het 
„ klein ijzer deurtjen flak, dat in de groore deur is, en dat men open gelaa» 
,, ten had, om de lucht doortogt te geeven , waarop men het ’er aanflonds 
„ ui: liet; fchoon het zig aan de zijden het hair had afgebrand,, heeft dat 
„ voorval het egter niet omzigtiger gemaakt, en het zoekt nog altijd digt 
,, bij het vuur te koomen. Dit diertjen is zeer zindelijk, zoo dat men het ge- 
„ wend heeft zig van een pot te bedienen , om ’er zijne vuiligheid in te doen 
„ en in te wateren; men befpeurde dat het, om zig te ontlasten, eene ge- 
„ maklijke plaats en eene bijzondere houding nodig had, want dan gaat het 
„ op zijne sgterfte pooten zitten , dezelve regens eenen muur of iets das 
T g 
[' 
