s4 DE NATUURLYKE HISTORIE 
-lyk wordt aan de gedaante, en die als de zelfde wordt met de ftoffe van den 
vorm. 
„ Maar van welk eene natuur is die ftof , welke het Dier of de Plant aan zy- 
„ ne zei fftandiglieid gelyk maakt, en daarmede vereenigt? Welke kan de kragt 
3, of hoedanig het vermogen zyn, waardoor deze ftof, de noodige werkzaamheid 
„ cnbeweeging krygt, om in den inwendigen vorm door te dringen? En indien 
,, ’er zulk een vermogen beftaat, zoude het dan niet door een gelyk vermogen 
„ zp, dat de inwendige vorm zelf hervoortgebragt zou kunnen worden?” 
Die drie voorftellen bevatten, gelyk men ziet, alles , wat men over dit onder- 
werp kan vraagen, en fchynen my toe, van eÜtanderen af te hangen, in zo ver- 
re, dat ik verzekerd ben, dat men de hervoortbrenging van het Dier en van de 
Plant , op geene voldoende wyze kan verklaaren , zo men geen klaar denkbeeld 
heeft van de wyze, waarop de voeding gelchiedt,- wy moeten derhalven die 
drie vraagen afzonderlyk onderzoeken, óm de gevolgen daarvan te vergelyken. 
„ De ecrfte, waar mede men vraagt, van wdken aart is die ftof, welke de 
„ Plant aan zyne zelfilandigheid gelyk maakt, en daar mede vereenigt? ” koorat 
my voor gcdeeltelyk beantwoord te zyn door de redeneeringen , welke wy voor- 
gefteld hebben , en za! ten vollen opgeloft en beweezen worden , door de waamee- 
mingen welke wy in de volgende Hoofdftukken zullen bybrengen, Wy zullen 
doen zien, dateer ecnc oneindige menigte werktuigclyke levende deeltjes in de 
ISkatuur beftaat; dat de bewerktuigde Wezens uit die werktuigelyke deeltjes zyiite 
faamgefteld; dat hunne voortbrenging niets koft aan de Natuur, naardien hun be- 
ftaan Ihindvaftig en onveranderlyk is ; dat de oorzaaken der verdelging niets meer 
doen dan dezelve fcheiden , zonder hen te vernietigen ! Dus is de ftof, welke het 
Dier of de Plant aan zyne zelfftandigheid gelyk maakt, en daar mede vereenigt, 
cone werktuigelyke ftof, die van den zelfden aart is, als die van het Dier of de 
Plant; dewelke, bygevolg, de raaCfa of den omtrek daarvan kan vermeerderen, 
zonder derzelver gedaante te, veranderen , en zonder de hoedanigheid der ftoffe 
van den vorm te vernietigen, naardien zy inderdaad van dezelfde gedaante en hoe- 
danigheid is , als die , waar uit het Dier of de Hant beftaat; dus is ’er in de hoe- 
veelheid van voedzels, welke het Dier nuttigt om zyn leven op te houden, en 
om de beweeging zyner werktuigen te doen voortduuren, .en in het fap, ’t welk 
de Plant door haare wortels en bladeren inzuigt, eeu groot gededte , ’t welk zy 
wedef uitwerpen, ’t zy door uitwaafleming , ’r zy door ontlafting, of door ande- 
re affeheidende wegen; en daar is llegts een klein gedeelte, ’t welk tot inwendig 
voedzel der deelen , en tot derzelver ontzwagteling dient. Het is zeer waarfchyn- 
lyk , dat ’er in het lighaam van het Dier of van de Plant eene affcheidiqg van ru- 
we of onwerktuigelyke ftolFe der voedzels , en van de werktuigelyke deden , ge- 
fchiedt ; dat de eerlle worden weggevoerd door de oorzaaken, welke wy zo aan- 
ttonds gemeld hebben, terwyl de werktuigelyke deelen alieen in het lighaam van 
het Dier of de Plant overblyven; dus gefchiedt dan de verdeeling door middel 
van eenige werkzaame magt, die dezelve in eene juifte evenredigheid naar alle 
de deelen voert, in diervoege , dat ’er niet meer of minder aankoomen dan noo- 
dig is, om de voeding, den groei, of de ontzwagteling, op eene genoegzaam? 
eenpaarige wyze te doen voertgaan, 
