DER DIEREN. 
37 
1’cnd te denken, en myne uitzigten te wenden naar den kant, van waar ik dezel- 
ve vertoond heb. 
Daarenboven, fchoon ik al middelen raogt gevonden hebben, - om aan de bewy- 
zen te ontduiken, welke men my gemaakt zoude hebben , ten opzigte der mula- 
ters, der meftifen , en der muilezels, die ik meende te moeten belchouwen, de 
eenen als oppervlakkige verlcheidenheden, en de anderen als monfteragcigheden , 
konde ik my niet beletten van te voelen , dat alle verklaaringen , waarin men gee- 
ne reden van die verlchynzelen kan geeven , niet voldoende konden zyn. Ik denk 
nietnoodig te hebben verder te doen opmerken, hoe veel deze gelykenis naar 
de Ouders , die vereeniging van deelen van de zelfde foort , in de medifen , of 
van twee veiTchillende foorten,in de muilezels , myne verklaaring bevellige. 
Ik ga daar tegenwoordig eenige gevolgen uittrekken. In de jeugd is het zaad- 
vogt minder overvloedig, fchoon prikkelender; deszelfs hoeveelheid vermeer- 
dert tot een zekeren ouderdom, omdat, naar maate men in jaaren vordert, de 
deelen des lighaams Heviger worden , minder voedzal toelaaten , en by gevolg. 
eene grootere hoeveelheid te rug zenden, het welk een veel grooteren overvloed 
van zaadvogc voortbrengt. Ook teelen, wanneer de uitwendige werktuigen niet 
verflccten zyn, de perfoonen van middvhbaare jaaren, zelfs oude lieden, gemak- 
lyker, dan de jonge lieden; dat is blykbaar in het groeijend Ryk: hoe ouder een 
boom is, hoe meer vrugten of zaad hy draagt, om de reden die wv hebben 
opgegeeven. • ^ 
De jonge lieden, die zig uitputten, en die door gemaakte prikkelingen eene 
grootere hoeveelheid van het zaad vogt naar de werktuigen der voortteeling bepaa- 
len, dan daar nauiurlyk zoude gekomen zyn, beginnen op te houden van te- 
groeijen, zy worden vervolgens mager, en vallen eindelyk in eene uitteering, orn- 
aat zy , door al te dikwils herhaalde ontladingen, de zelfdandigheid tot hun- 
nen groei, en tot de voeding van alle de deelen hunnes lighaams, noodig, ver- 
liezen. 
De geenen , welker lighaam mager is, zonder vleefchloos te zyn, of vleezig 
zonder vette zyn, zyn veel derker, dan zy, die vet worden; en zo dra het 
overlchot van het voedzel dien weg- genoomen heeft, en vet begint te maaken-, 
is het altoos ten koden der hoeveelheid van het zaadvogt, en der andere vermo- 
gens van de vooriteeling. Wanneer dus de groei van alle de deelen des lighaams 
niet flegts geheel voltooid is , maar de beenderen deevig zyn geworden, in alle 
hunne deelen, wanneer de kraakbeenderen de hardheid van beenderen beginnen 
te Krygen, wanneer de vliezen alle de vadheid hebben, die zy kunnen krygen, 
wanneer de vezels hard en dyf zyn geworden, en alle de deelen des lighaams 
eindelyk byna geen meer voedzel kunnen toelaaten, dan vermeerdert het vet aan- 
merkdyk, en de hoeveelheid van zaadvogt vermiiidert ; om dat het overfcliot van 
net voedzel zig in alle de. deelen des lighaams ophoudt, en de vezels , gcene buig- 
zaamheid of veerkragt meer hebbende, het niet meer naar de bevvaarplaatfcn der 
voortteeling verzenden kunnen, zo als zy te voren deeden. 
Het zaadvogt wordt niet alleen , gelyk ik gezegd heb, overvloediger tot een 
zekeren ouderdom , maar het wordt ook dikker, en bevat onder het zelfde volu- 
men eene veel grootere hoeveelheid doffe , ter oorzaake dat de groei des lio-haams 
üeeds vermindert, naar maate men in jaaren vordert, en ’er dus een grootS ov&t» 
