DE NATUURLYKE HISTORIE 
^4 
en het wy^e, de tegenwerping dus eene vraag is van beftaanlykheid, eene 
quceflio fa&t, waarop wy in het tweede Hoofdftuk getoond hebben, dat geen an- 
der antwoord is tegeeven dan dat van het beftaan des dings, of der zaake zelve. 
Waarom vermenigvuldigen de Dieren door de gemeenfchap der beide Sexen ? Het 
antwoord is, om dat zy zig op die wyze vermenigvuldigen. ,, Maar zal men 
,, aandringen, het is de meelt famengeilelde , de ingewikkcldlle manier, zelfs 
,, volgens uwe eigene verklaaring.” Ik erken dit, maar die wyze, die ons de meelt 
faamgejleldc voorkoorat, is mislchien de eenvoudigfte voor de Natuur; het welk 
egter niet belet , dat wy dezelve niet als de meelt famengeltelde beoordeeleii zou- 
den moeten, om dat wy haar niet in zig zelve, maar alleen met betrekking tot on- 
ze denkbeelden, en volgens de kundigheden, welke onze zinnen en onze opmer- 
kingen ons geeven kunnen , beoordeelen. 
Voor het overige is het ligt te zien, dat ditbyzonder gevoelen der Arillotelis- 
ten, die beweerden , dat de vrouwen of wyfjes geen vrugtmaakend vogt heb- 
ben, niet bellaan kan, zo men acht geeft op de gelykenillen der kinderen met hun- 
ne moeders, der muilezels met het vvyfje, dat hen voortbrengt, der meltifchen 
en mulatters, die allen even veel of meer van hunne moeder dan van hunnen va- 
der aannéemen; zo men daarenboven acht geeft, dat de werktuigen der voorttee- 
ling van dc wyfjes, even als die der mannetjes, derwyze geformeerd zyn, dat 
zy het zaadvogt ontvangen en bereiden kunnen , zal men zig ligtelyk overreeden, 
•dat dit vogt moet bellaan , het zy dat hetzelve in de zaad vaten , of in de 
zaadballen, of in de hoornen der lyfmoeder huisvefle; of dat het dat vogt zy, 
’t welk, wanneer men het tergt , door de fpleeten van Dz Graaf te voorfchyn 
koorat, zo wel in den omtrek van den hals der baarmoeder, als in den oiiitrek 
der uitwendige opening van den pilleider. 
Maar het is dienllig 'de denkbeelden van Aristoteles over het Huk van de 
voortteeling der Dieren wat breeder open te leggen, om ilat deze Wysgeer, van 
alle de Ouden, het beft over deze ftolFe gefchreeven , en dezelve het algemeenlï 
behandeld heeft. 
Hy onderlcheidt dc Dieren in drie foorten; de eene, die bloed hebben, en 
die, met uitzondering, zegthy, van eenigen, zig allen door de koppeling voort- 
planten,- dc tweede, die geen bloed hebben, die mannetjes en wyfjes ter zelfder 
lydzyn, brengen uit zig zelven, cn zonder koppeling voort; en einddyk zy, 
die uit verrotting koomen, en die hunnen oorfprong niet verfchuldigd zyn aan ou- 
deren van dezelfde fbort alszy. Naarmaateikhetgeen Aristoteles gezegd heeft, 
zal openleggcn, zal ik de vryheid neemen, om d'e noodige aanmerkingen daar by 
te voegen. 
De eerfte dezer aanmerkingen is, dat men deze verdeeling niet moet toelaaten; 
Want fchoon inderdaad alle foortai van Dieren , die bloed hebben , uit mannet- 
jes en wyfjes beftaan, is het mislchien niet eveneens waar, dat de Dieren, die 
geen bloed hebben , voor *t grootfte gedeelte , ter zelfder tyd mannetjes en wyfjes 
zyn. Want wy kennen naauwelyks andere Dieven , dan de Hak op de 
Aarde, en de wormen onder de Aarde, die in dit geval, en tevens mannetjes 
en wyfjes zyn, en wy kunnen niet verzekeren, dat alle de fchelpdieren de beide 
kunnen te gelyk hebben, even weinig als wy dit van aile andere Dieren , die geen 
bloed hebben, kunnen zeggen. Dit 2al men in de byzondere Hiftorie dezer Die 
