,54 
DE NATUURLYKE HISTORIE 
lik zegt hy, deze proef genomen te hebben op eene hen, federt twintig dagen 
van den liaan afgefcheiden , welker ey vrugtbaar bevonden werdt, even als die<, 
welken zy te voren gelegd hadt. Zo lang het ey aan zyn voetje of fleeltje, dat is 
te zeggen aan de gemeene tros vaft is , haalt het zyn voedzel door de vaten \nm 
dit gemeene voedzel, maar zodra het daar afgaat, krygt het zyn voedzel door de 
til ffdicnvoeging van het witte vogt, ’t welk de wegen, daar het door nederdaalt, 
vervult, en alles , tot de fchaal toe, formeert zig door dit middel. 
De twee draaden ( cbalazct ) , welken Aquapendente befchouwde als de 
fiiniit, of het gedeelte door het zaad van den man voortgebragt, worden ook in 
de onvrugtbaare eijeren, welke de hen, zonder gemeenfehap met den haan voort* 
brengt, zowel als in de vrngtbaare gevonden; en Harvey merkt zeer wel aan, 
dat deze deelai van het ey niet van het mannetje koomen , dat het die deelen niet 
zjn, welke bevrugt zyn. Het gedeelte van het ey, dat bevrugt is, is zeer 
klein : het is een kleine witte cirkel, die op het vliesje van den dooier is, die daar 
een klein vlekje maakt, gelyk aan een roofje, van grootte omtrent als een luis, 
het is in deze kleine plaats , dat de bevrugcing gefchiedt, het is daar, dat het kie* 
ken moet geboren worden, en groeijen, alle andere deelen van het ey zyn niet 
gemaakt, dan voor dit. Harvey merkt ook op, dat dit roofje in alle de eijeren, 
vrugtbaar of onvrugtbaar, gevonden wordt, en hy zegt dat zy., die willen, dat 
hei door het zaad van het mannetje wordt voortgebragt, zig vergiflèn. Het is 
van de zelfde grootte en van dezelfde gedaante in de verfche eijeren, en in die, 
welken men lang bewaard heeft; maar zo dra men dezelve wil doen aitbroeijen, 
en hetey een bekwaaracn trap van hitte krygt, ’t zy van de hen , die het broeit, 
’t zy door middel van raift of vuur, ziet men dit vliesje wel haafl: vermeerderen, 
en uitzetten , ten naaften by, als de oogappel; zie daar de eerfte verandering, 
die na verloop van eenige miren warmte of broeijing gebeurt. 
Na dat het ey , vierentwintig uuren lang , verwarmd is, klimt de dooier, die te 
voren midden in het wit was, naar de holligheid, die aan het ivyde eind van het 
ey is. Gelyk de warmte het vloeibaar/le gedeelte van het wit door den dop heen ^ 
doet uitwaaffemen , zo wordt de hollig&id van het wyde eind grooter, en het 
zwaarlte gedeelte van het wit valt in de holligheid van het naauwe eind van het 
- ey; het rooide of vlekje in het midden van het vliesje van den dooier, verheft zig 
met den dooier, en hegt zig aan het vlies van de holligheid des wyden einds. 
d)ie vlak is dan van de grootte als een kleine erwt, en men onderfcheidt daar in 
een wit puntje in ’t midden, en verfcheide kringen, die uit het zelfde middelpunt 
getrokken zyn, en waarvan dit punt het middelpunt fchynt te zyn. 
Na verloop van twee dagen, zyn die kringen grooter eii zigtbaarder , en de vlak 
fchynt door deze kringen in twee, en zomtyds in drie deelen of banden van ver- 
fchillende kleuren, die het gemeen middelpunt behouden, verdeeld te zyn. 
Daar is ook uitwendig eenige uitpuiling aan deze vlak, en zy heeft ten naaften by 
de figuur van een klein oog, in welks oogappel een wit ftip» of een kleine kata* 
rakt'is. Tuflehen deze kringen is, door middel van een zeer teder vliesje, een 
vogt, heldererdan krillal, bevat, ’t welk een gezuiverd gedeelte yan het wit van 
het ey fchynt te zyn ; de vlak, die nu een bobbeltje geworden is, vertoont zig 
titans , als of zy meer in het wit, dan in het vlies van den dooier geplaatft'wa- 
,re. Den derden dag vermeerdert dit doorfchynend^en kriliallyne vogt , van bin* 
